در مورد یکتا پرستی

 اعتقاد به خدای یگانه که همه چیز را آفریده و جهان را اداره می کند را یکتا پرستی یا توحید می نامند. عموما عدم اعتقاد به همین یک خدا را کفر و اعتقاد به بیش از یک خدا را شرک می گویند.

یک کودک که دوستی ندارد و تنها زندگی می کند به تمام عروسک هایش شخصیت می دهد و آنها را زنده فرض میکند حتی به صندلی و وسایلش هم ممکن است شخصیت بدهد. همین طور با گذشت زمان کودک به نیروهایی قوی تر از خودش احتیاج پیدا می کند که همینطور به آنها متکی شود. اغلب کودکان پدر یا مادر خود را جای این شخصیت می گذارند اما اگر پدر و مادر یا شخصیتی اینگونه در اطرافشان نباشد احتمال دارد که این نیروها را به همان شخصیت های ساختگی و بی جانشن نسبت دهد و عروسک هایش را جاندار و دارای قدرت های خاصی بداند و شاید به نوعی آنها را تقدیس هم بکند. به عقیده من انسان های پیشین هم حتی اگر تنها زندگی نمی کردند اما وضعیت همین کودک رو داشتند. اما اینبار اونها این پروسه رو برای عروسک ها اجرا نمی کردند بلکه برای خورشید , ماه , ابرها , ستاره ها , مجسمه های زیبا و … انجام می دادند. و در پی اون این شخصیت ها را قدرتمند دونسته و گاهی این فرایند به پرستش شخصیت های ساختگی که هر کدوم یک قدرت ویژه داشتند ختم می شد. مدت ها طول کشید تا اندیشه یکتا پرستی رشد یافت. خوانده ام که قبل رواج اندیشه یکتا پرستی بیشتر جوامع اندیشه تقدس بخشیدن به پادشاه واحد را قبول کردند. به طوری که یک پادشاه رو برتر از همه انسان ها و از جنس خدایان دانسته و او را دارای قدرتهای ماورایی می دانستند. مصریان در مورد فرعون ها چنین می کردند. کتاب سینوهه اطلاعات مفیدی در این زمینه به ما می دهد. یونانیان قدیم زئوس رو برتر از خدایان دیگر دانستند و این فکر به بابلیان و مصریان هم سرایت کرد. بابلیان خدای بزرگ خود را مردوک نامیدند. مصریان هم در حدود 3500 سال پیش خدایان متعددی داشتند اما همیشه یکی را مثل آمون یا آتون مشهور قدرتمند تر از بقیه می دانستند.

مرحله بعدی توحید و یکتا پرستی بود. طبق این اندیشه, در بین خدایان چند گانه جوامع مختلف خدایان ضعیف تر مردود شده و فقط قابل احترام شناخته می شدند و تنها یک خدا سزاوار پرستش شناخته می شد. در میان این خدایان منتخب خورشید جایگاه بهتری رو در کسب مقام خدایی اقوام مختلف کسب کرد. اما اندیشه ی توحیدی که نزدیک تر به خدای شناخته شده امروزی بود اولین بار توسط مذهب زرتشت تقریبا 3000 سال پیش در ایران مطرح شد. البته آیین یهود هم به عنوان یکی از اولین ها شناخته می شود که البته زرتشت ایدئولوژی کامل تری رو ارائه داد.

در عین حال اعتقاد اسلامی در این باب اینگونه است که وقتی خدای یکتا آدم رو آفرید خود رو به او معرفی کرده بود. اسلام , آدم رو همانطور که اولین انسان می دونه اولین پیامبر هم معرفی می کنه. اندیشه اسلامی بر اینه که ممکن نیست خدای یکتا انسان رو بیافرند ولی اون رو با اندیشه یکتا پرستی آشنا نکند. اسلام پروسه پیدایش یکتا پرستی را اگر پیدایش تدریجی به صورتی که در بالا آمد باشد رد میکند و میگوید عقیده یکتا پرستی از ابتدای آفرینش بوده و به گرایش به آن بصورت تدریجی افزوده شده است.