خوشبختی زورکی

یه دوستی امروز به یه گفته ی باروخ اسپینوزا اشاره کرد که میگه اگه سرشت آدما جوری بود که همیشه به دنبال چیزی میرفتن که به دردشون می خورد دیگه هیچ مهارتی احتیاج نبود. بعد ادامه داد که تو مجموعه یک ملت بیش تر آدما نمی تونن راه خیر و صلاح و زندگی به سعادت و زندگی بهتر رو تشخیص بدن , پس همیشه باید یه آدم قدرتمند و دانا باشه که اونا رو چه به رضایت و چه به زور به راه درست هدایت کنه.

 چقدر این حرفش با ایده ی مقایسه ملت و ولی ملت با گله گوسفندها و چوپان شباهت داشت. حتما واستون ایده ی آشناییه. اما کاش یه کسی پیدا میشد که ایده های آدمایی مثل مهاتیر محمد (نخست وزیر سابق مالزی) در مورد آموزش و پروش و تربیت صحیح نسل های جدید رو جمع می کرد و با نکاتش یه کتابی به سبک امیل ژان ژاک روسو می نوشت. قبول دارم یه عده هستند که به دلایلی جسارت فکر کردن رو به خودشون نمی دن و همیشه منتظر یه آدم جسور ( خواه عاقل خواه احمق) هستن که دنبالش راه بیافتن , ولی چه بهتر که به جای اینکه چون ملت عقلشون نمی رسه بخوایم همه ی یک ملت رو به زور به سعادت (از دید همون ولی ملت) برسونیم , بیایم عقل اون ملت رو پروش بدیم. شاید همون ولی ملت خودش فقط یه احمق جسور باشه و راه سعادتش به لجن برسه. خیلی بهتره که ملت رو احمق الی الابد ندونیم و سعی کنیم هزینه کنیم و حداقل مانع پرورش فکری اون ملت نشیم.