من معتقدم

بیشتر اتفاقاتی که برامون می افته و همه اعمالی که انجام میدیم حاصل طرز فکر و اندیشه هامون بوده و این مساله ادامه خواهد داشت. طبق این روال , این اندیشه ها و طرز فکر امروز ماست که آینده رو برامون می سازه. آینده همون مجموعه ی اعمال ماست که کاملا تحت تاثیر اندیشه ی امروز قرار داره و اتفاقاتی که تاثیر زیادی از افکار حال ما میگیرن. امروز بهتره به اندیشه هامون بیشتر بیاندیشیم , که مبادا اندیشه و اعتقاد جاهلانه ی به ظاهر کوچکی در گوشه ی ذهن ما خونه کرده باشه و آینده ای تهی رو برامون بسازه.

مخلص کلام اینکه هر تجربه ای , تجسد افکار ماست. شاید اندیشه هایی در سرمون باشه مثل این که “من آدم بیخودی هستم”. این فکر احساسی رو باعث میشه و ما رو گرفتار اون احساس میکنه و یک چرخه رو بین این دو نقطه ایجاد میشه , احساسی که ناشی از این فکر ه و در ادامه ” پس من آدم بیخودی هستم”. و این احساس دائمی میشه غافل از اینکه این اندیشه ی اولیه ما بوده که باعث تکرر این فکر رنج آور شده.

به قول لوییز هی “تنها چیزی که با آن سر و کار داریم اندیشه ی ماست , و اندیشه می تواند عوض شود”. بسیاری از اعتقادات ما هم به نوعی درگیر این فرایند میشن. فقط به این مساله باید توجه داشت که اعتقاداتمون رو نباید مطلق بدونیم. به طور کلی همیشه باید آمادگی تغییر در اندیشه و اعتقاداتمون رو داشته باشیم. دلایلی مثل زیاد بودن کسانی با فلان اندیشه یا اینکه خیلی وقته ما این اعتقاد رو داریم , دلایلی نیستند که باعث بشن به مساله ای اعتقاد داشته باشیم. این اصلا مهم نیست که برای چه مدت یک اندیشه و اعتقاد رو با خودمون همراه داشته ایم , اقتدار در زمان حال است. و این چه دریافت شگفت انگیزیه. شاید از روی عادت باشه که اونقدر به یک ایده فکر می کنیم که ندونیم خودمون اون ایده رو انتخاب کردیم و خودمون هم می تونیم اون رو تغییر بدیم.

امروز هم می تونیم آزادی فکر رو تجربه کنیم و به استقبال اعتقادات جدید و مفید تر بریم. مطمئنم که ما می تونیم اندیشه هامون رو خودمون آزادانه انتخاب کنیم.