نامرئی بازی

مدت ها پیش جناب حسینی سعادت ما رو به بازی خیلی جذاب نامرئی بازی دعوت کرده بودند. هرچند که مدت زیادی از این دعوت گذشته و این بازی هم جذابیت خودش رو کمی از دست داده باشه اما یه حکم ادب مختصری در این مورد می نویسم که حق دعوت به جا بیاد.

اگه من نامرئی بودم سعی می کردم به بعضی از دوستان و اطرافیانم که فکر می کنند خیلی تنها هستند و احساس بد شانسی و بد بختی می کنند کمک کنم. خیلی جاها که انتظار ندارن مسائل بر وفق مرادشون پیش بره , کمکشون کنم تا بیش از این احساس بد شانسی , نحسی یا بد بختی نکنند.

اگه من نامرئی بودم (همونطور که در اسلاید علمی بالا مشاهده می کنید) بند کفش خیلی از کسانی که می خوان خودکشی کنن رو به جایی بالای همون برج گره می زدم که وقتی پریدن همون بالا آویون بمونن. هم جونشون نجات پیدا کنه هم انقدر اون بالا بمونن تا عبرت بگیرن و دیگه نخوان خودکشی کنن.

اگه من نامرئی بودم مثل بقیه دوستان مطمئنا فکری برای پولدار شدن می کردم. همونطور که در مطلب ترس های زندگیم نوشتم , یکی از بزرگترین ترس های زندگی من , مفلس و بی پول شدنه. بنابراین اگه نامرئی می شدم سعی می کردم که یه پولی جور کنم و آینده ی مادیم رو تضمین کنم. راه های خیلی زیادی به غیر از دزدی برای این کار وجود داره.

اگه من نامرئی بودم حتما حتما در همه ی سخنرانی های جناب رئیس جمهور شیطنت هایی می کردم. مثلا خیلی دوست داشتم که موقع سخنرانی , قلقلکش بدم یا اینکه برگه ی جلوی اون رو با یه برگه ی دیگه عوض کنم یا اینکه در یکی از جلسات هیئت دولت , محض مزاح روی صندلی ایشون بادکنک بوگندو بذارم.

اگه من نامرئی بودم حتما حتما تک تک کارهایی که در بازی همسایه جهنمی یاد گرفتم رو بر روی یکی از همسایه هام امتحان می کردم.

اگه من نامرئی بودم فورا به ایتالیا می رفتم تا با این حاجیه خانم مونیکا بلوچی پدر سوخته , کمی صحبت کنم ( فقط باهاش صحبت میکنم! ).

اگه من نامرئی بودم حتما ریش های استاد سابق برنامه نویسیم دانشگاه رو در خواب با تبغ می تراشیدم.

اگه من نامرئی بودم در یقه ی خیلی ها سوسک می انداختم.

اگه من نامرئی بودم چندین  مدرک دکترا از آکسفورد می گرفتم. ( مدرک رسمی , نه مثل مدرک آقای کردان ) , البته اگه مدارک رو برای افراد نامرئی هم صادر کنن.

اگه من نامرئی بودم در اولین فرصت ساختمان های مربوط به سایت های صهیونیستی و استکباری مثل توییتر و فرندفید و … را منفجر می کردم تا جوانان مملکتم انقدر با تکنولوژی های این فرنگی های چیز نشور سرگرم نشن و از درس و مشقشون نمونن. البته به وردپرس و گودر کاری نداشتم. چون اگه اونا رو هم نابود می کردم , اون موقع بهم انگ سانسورچی بودن می زدند.

پس نوشت 1: از اونجایی که این بازی دیگه قدیمی شده و برای بعضی ها خیلی تکراری شده , بهتر میدونم که کس دیگه ای رو به این بازی دعوت نکنم.

پس نوشت 2: یک رضا هم در وبلاگش داره کلکسیونی از نظرات وبلاگ نویسان در مورد بعضی مسایل وبلاگن نویسی جمع می کنه. اینجا هم نظرات مزخرف من رو نوشته.

پس نوشت 3: نقاشی که در این مطلب می بینید حاصل کلاس بسیار پر بازده زبان تخصصی کامپیوتر بود که اتفاقا حاصل کار قرابت معنایی خوبی با این مطلب پیدا کرده بود.

پس نوشت 4: جناب آقای کردان هم استیضاح و برکنار شدند. قابل توجه جناب آقای گاوراس.

پس نوشت 5: برای اینکه در این پست هم تبلیغ رادیو وبلاگستان رو کرده باشم و ترک عادت نشه , پیشنهاد میکنم که پادکست های جدید رادیو وبلاگستان رو هم بشنوید. این هم صفحه ی من در رادیو وبلاگستان.