وقتی سروش کوچک بود

هوشنگ کوچولو چهار ساله از تهران منو دعوت کرده به بازی “وقتی کوچک بودید”. در این بازی هر یک از شرکت کننده ها باید چند عکس از دوران کودکی خودشون بذارند. همچنین اجازه دارند که چند نفر دیگه رو هم به این بازی دعوت کنند. قدیما یه بازی داشتیم که هدف اون بازی هم مثل این بازی ارضاء حس فضولی رفقا بود. اما این بازی یه حسن دیگه هم داره که با دیدن عکس های رفقا دلمون هم شاد میشه و یحتمل سوژه های مناسبی از هم پیدا می کنیم و کلی به هم می خندیم (با هم نخندید , به هم بخندید) .

اینجانب سروش کبیر , مامانی داشتم که خیلی دختر دوست می داشت. از همین رو بلاهایی بر سر دو پسرش میاورد. پسر بزرگتر همواره در دوران کودکی زلفی داشت تا کمر به سان دختران. این حس علاقه ی مامان سروش کبیر به دختر , در زمان خردسالی سروش کبیر هم علایمی رو از خودش نشون داد. سروش , درعنفوان خردسالی با پیشنهادی ناراحت کننده از سوی مامانش مواجه شد. این پیشنهاد , انداختن النگوان ( جمع النگو ) به دستان سروش بیچاره برای انداختن عکس بود.

ابتدا همونطور که در عکس زیر می بینید سروش کبیر زیر بار این حرف زور نرفت و فریاد هایی مردانه و محکم کشید. اما نگاه های خصمانه ی مامان , سروش را از ادامه ی مبارزه نا امید کرد. همانطور که در عکس زیر میبینید او حتی به حربه ی گریه و زاری هم متوسل شد.

آخی. به خاطر تن دادن به این ذلت خیلی گریه کرد که دل هر بیننده ای رو ریش می کرد اما در نهایت تن به این کار داد. لباس جدیدش شامل یک جفت جوراب خیلی شیک هم بود که به پا کردن آن ها او را به وجد آورد.

اما او با نگاه های عجیب و غریب اطرافیان تازه به عمق ماجرا پی برد و تصمیم گرفت که به هر شکل ممکن خودش رو از این وضعیت رها کنه.

روزها فکر کرد. با دیگران مشورت کرد , کتاب های زیادی خواند , در اینترنت سرچ کرد و بهترین روش برای نجات را پیدا کرد. او با تلاش و ممارست زیاد بالاخره موفق شد که کلید آزادی خودش را بیابد و دوباره مثل سابق ظاهری مردانه پیدا کند. البته به علت خشونت زیاد این عملیات , از گذاشتن عکس های سروش در این برهه از زندگیش خودداری می کنیم. او بلاخره موفق شد و وقتی دوباره یک لباس کاملا پسرانه به تن کرد و آن النگوان کذایی رو در شعله های خشم خود سوزاند , با شادی و ذوقی وصف ناپذیر برای طرفدارانش سخنرانی کرد. عکس زیر بعد از این سخنرانی کوبنده و تاریخی گرفته شده است که در اون از تمام پسر بچه های دنیا دعوت کرد که زیر بار ظلم نروند.

بیشتر بچه های محل رو عموهوشنگ دعوت کرده. من هم این دوستان رو به این بازی دعوت می کنم.

رضا دیزرتری , هالی کیلر , مرتضی مارشی , مایسا ترکمن زاده , صابر بستانی , یولیرجین , حجت , آرش صورتی , پرستو کوچولو , اردوان , آمیر , یاسمین , مهرنوش محتشمی , مانیا و شوهرش , طاها بذری و خانومچه

پس نوشت 1: در قبال هرگونه برداشت سیاسی از این پست هیچ مسوولیتی قبول نمی کنم.

پس نوشت 2: هی به این شراگیم گفتیم زن نگیر. آخر هم گول دوستای نابابش رو خرد و زن گرفت. حالا به حرفهای من پی برد. ببینید چه جوری به مالش آتیش زده. شما ببینید عبرت بگیرید زن نگیرید.

پس نوشت 3: بعد از یوتیوب , فیس بوک هم فیلـــترش تیرتوپر شد اما فیلتر بودن وبلاگ شخصی یه خبرنگار واقعا باعث تاسفه.

پس نوشت 4: این پست پیشنهاد می شود.

پس نوشت 5: نامردا دوباره زدن بالاترین رو ترکوندن. بعضی ها مثل بنیاد خبرسازی فارس هم شروع به ماهیگیری از این آب گل آلود کردند. یه وبلاگنویس هم پیشنهادی داده که من ازش خوشم اومد. +

پس نوشت 6: این و این وبلاگ رو هم پیشنهاد می کنم.

پس نوشت 7: قدیما پای یکی از این مطالب وبلاگ یه صحبتی با یکی از خواننده های اون مطلب پیش اومد. بعد ها این دوست عزیز شروع به نوشتن در یک وبلاگ کردند و اسمش رو ناباور گذاشتند. بدون توجه مسائل عقیدتی مطرح شده در این وبلاگ , در کل نوشته هاشون برام خیلی مفید بوده. خیلی هم خوشحال هستم که روز به روز نوشته های این وبلاگ بیشتر خونده میشن. امیدوارم که وبلاگ نویسی رو ادامه بده. +

پس نوشت 8: یه زمانی میخواستم نیش و نوش های برنامه نویسی رو ترجمه کنم. اما دیدم که داهداش کیوان خیلی بهتر از من این کار رو می کنه و من هم به این دلیل بیخیالش شدم.

پس نوشت 9: من یه جوونی ای کردم و یه گزارش خلاصه شده در مورد توان نظامی ایران و آمریکا رو ترجمه کردم و گذاشتم تو وبلاگم. از همین جا به اطلاع دوستان ارزشی وبلاگ خوان می رسانم که من نه آمریکایی هستم , نه علاقمند به حمله ی آمریکا دارم , نه مزدور هستم و نه …  لطفا از من بگذرید. مسائل مهمتری هستند که باید بهشون توجه کنید من بی گناه هستم. من فقط اشتباهیم.

پس نوشت 10: ورزشگاه محله ی ما بعد از چندین بار افتتاح , در بیست و دوم بهمن هم به بهره برداری نرسید. فکر کنم به مناسبت بیست و دوم بهمن قراره که بیست و دو بار این ورزشگاه رو افتتاح کنن بعد به بهره برداری برسه.

پس نوشت 11: یکسال پیش در چنین روزی این پست رو پابلیش کردم و چند روز قبلش هم این رو.

پس نوشت 12: کاش این شانسی که دایی رو همراهی می کنه , برانکو و قلعه نوعی رو هم همراهی می کرد. یک امتیازی که ایران از کره ی جنوبی گرفت رو به تمام علاقمندان واقعی فوتبال ایران تسلیت ( + ) می گم. امیدوارم هر چه زودتر شاهد انحلال تیم یاران دایی و تشکیل تیم ملی فوتبال ایران باشیم.

پس نوشت 13: عکسای یوزپلنگ از راهپیمایی 22 بهمن هم جالب هستند. +