هر جنبش اعتراضی ، سیاسی و مردمی ، چه انقلابی باشد و چه نباشد ، سه ستون دارد. ایدئولوژی جنبش ، رهبر جنبش و مدیران جنبش. ایدئولوژی یک جنبش همون اصول ، قواعد ، اهداف و روش های حرکتی یک جنبش است. رهبر جنبش شخصی است که ایدئولوژی را اعلام می کند و دخیلان در جنبش بر محور او به وحدت حرکت می رسند و مدیران جنبش هم اشخاصی هستند که بعد از به ثمر نشستن یک جنبش آن را اداره می کنند ، کسانی که نقش محوری دارند اما نقش پایه گذاری رهبر را ندارند. مثلا در مورد انقلاب ایران ایدئولوژی آن اسلام ، حکومت مردمی و حقوق بشر ( که البته بعدا به ولایت مطلقه ی فقیه تغییر یافت ) بود و مدیران آن جنبش انقلابی هم آیت الله خامنه ای و آیت الله هاشمی رفسنجانی و … بودند ( البته مدیران دیگری هم می توانستند باشند که به مرور حذف سیاسی یا فیزیکی شدند ). ایدئولوژی یک جنبش می تواند صرفا سلبی ( در انقلاب 57 ، در ابتدا تمام ایدئولوژی های گروههای مختلف زیر پرچم یک ایدئولوژی سلبی به اجماع رسیده بودند که در نهایت یکی از آن ایدئولوژی ها به سلب دیگران رسید و تنها خودش ماند و اصول ایجابیش در کنار سلب دیگران ) باشد و یا خود ایجابی باشد که جنبش سبز در ابتدا یک ایدئولوژی اصلاح طلبانه زیر پرچم قانون اساسی داشت که به دلایلی کم کم در حال فاصله گرفتن از آن است و عواملی مثل آنچه در مطلب قبل نوشته شد باعث پر رنگ تر شدن وجهه ی انقلابی این جنبش نسبت به وجهه ی اصلاح طلبانه ی آن.
یکی از ایراداتی که هر روزه به جنبش اعتراضی سبز گرفته می شود این است که این جنبش سردرگم است و دقیقا هدفش مشخص نیست. کاملا مورد قبول است که در مورد اصل اول یک جنبش یعنی ایدئولوژی ، جنبش سبز شفاف نیست. مختصری بررسی کنیم شاید اصلا این عدم شفافیت یک ضعف نباشد و به نوعی هوشمندی هم باشد. حالیکه بخش بزرگی از مردم داخل این جنبش از اصلاحات عبور کرده اند ، رهبران آن عقب تر از آنانند و به سختی اشاره به عبور از اصلاحات ، نظام و قانون اساسی می کنند. اینکه برای چه هدف جنبش سبز توسط رهبران ( نمایندگان ) آن علنا اعلام نمی شود را نمی دانم به چه دلیلی است ، اما می توانم بگویم این تصمیم به هر دلیلی که گرفته شده باشد ، به چه دلایلی قابل قبول و مورد تایید است. البته در مورد ایدئولوژی جنبش صرفا به قسمتی می پردازم که انتخاب بین اصلاحات و براندازی است. در حال حاضر موضعی که به طور ضمنی انتخاب شده ، اصلاحات بوده که امروز کمرنگ شده و هر چند که موضع رسمی اصلاحات است اما موضع عملی چیزی بین اصلاحات و گذر از نظام است. چرا عدم انتخاب شفاف بین دو گزینه ی اصلاحات و براندازی از سوی رهبران جنبش امری قابل تایید است؟
1-    اعلام موضع از سوی خود رهبران هزینه دارد
در شرایط فعلی رسما برانداز بودن رهبران سبز ، هدیه ای می تواند باشد به جناح اقتدارگرا. جناحی که همین الان هم سعی می کند به هر شیوه ای میرحسین ، کروبی و خاتمی را برانداز بنامد که بتواند با شیوه ای دیگر و با ابزارهایی متفاوت با آنها مبارزه کند. اینکه گفته می شود حالا که آنها رهبران سبز را برانداز می دانند ، خب اینها هم اعلام کنند که برانداز هستند و رسما کارشان را بکنند هم درست نیست چرا که اینکه آن ها خودشان تلاش کنند که رهبران را برانداز بدانند با اینکه رهبران خودشان اعلام کنند قصد براندازی دارند تفاوت زیادی دارد. این تفاوت ها بسیارند. به عنوان یک مثال مطمئنا در حال حاضر نظام ریسک بازداشت رهبران را نمی کند چرا که هزینه اش برای آنان و نفعش برای جنبش بسیار است که بسط و توضیح همین یک مثال هم طولانیست. اما اگر مثلا محمد خاتمی اعلام موضع رسمی گذر کامل از قانون اساسی بگیرد ، هزینه ی دستگیری اش برای نظام پایین می آید. چرا که تا قبل از آن در صورت بازداشت خاتمی ، نظام عملا رئیس جمهور پیشین خود را که دارای وجهه ی بین المللی مثبت و معتبری است  را بازداشت کرده و علاوه بر اعتراضات داخلی متحمل فشار های بسیاری سنگین خارجی نیز می شود اما در صورت گذر کامل خاتمی از قانون اساسی ، نظام نه رئیس جمهور پیشین خود را بلکه مخالف رسمی خود را بازداشت کرده که این قضیه فشار های خارجی را تحت الشعاع قرار می دهد ، همچنین در بین قشر حامی اقتدارگرایان دلیلی موجه خواهد بود و این دستگیری در این صورت موجب حتی ریزش نیروی آنان نیز نمی شود. مثال و بحث در این مورد زیاد است و مطلب طولانی می شود ، فقط عرضم این است که اگر رهبران جنبش سبز موضع رسمی شان را در انتخاب بین اصلاحات و براندازی نظام اعلام کنند و این انتخاب هم مورد دوم یعنی گذر کامل از قانون اساسی باشد هزینه ی سنگینی به جنبش سبز وارد می کند. بهتر است که موضع رسمی اعلامی از سوی این سه شخص به طور ضمنی همان اصلاحات باشد و حالا البته ایرادی هم ندارد که اگر عده ای در داخل و اغلب خارج هم هدف جنبش سبز را براندازی اعلام کنند. مساله اینجاست که اتخاذ موضع براندازی زمانی هزینه بر است که توسط رهبران اصلی داخل کشور گرفته شود.
2-    انتخاب موضع شفاف موجب ریزش نیروی مردمی می شود
همیشه اتخاذ مواضعی با گستره ی وسیع تر و اشتراکی موجب جذب بیشتر می شود. همانطور که در جبهه ی مقابل می بینیم هر روزه به سه علت شاهد ریزش نیرو هستیم. یکی استفاده از خشونت که موجب ریزش نیرو در سطوح پایین می شود ، دومی تصفیه های داخلی و سومی محدود تر شدن هر روز دایره ی خود ها و اتخاذ مواضع رادیکال تر که این امر موجب ریزش نیرو می شود و این مورد سوم بهتر برای جنبش سبز اتفاق نیافتد. حال در صورتی که رهبران جنبش سبز در انتخاب بین اصلاحات و براندازی ، اصلاحات را انتخاب کنند ، بخش عظیمی از نیروی مردمی ( که مهمترین و شاید تنها ستون این جنبش باشد ) ریزش خواهد کرد و البته ممکن است که به طور موازی موجب ساخت جنبشی انقلابی شود و عملا انتخاب موضع اصلاح طلبانه از سوی جنبش سبز را ضایع و بی ثمر کند. در صورتی هم که اعلام موضع براندازی کند باز هم موجب ریزش نیرو و شقاق بین این جنبش و عملا تشکیل دو جبهه ی موازی با اهدافی متفاوت و دور و نزدیک می شود که همکاری آنان پیچیده خواهد بود که این ریزش نیرو و جدایی در جنبش خود می تواند عامل شکست آن شود.

3-    حرکت پله به پله در این مورد خردمندانه تر است
فرض کنیم که موضع مورد نظر رهبران حتی براندازی و گذر کامل از قانون اساسی باشد. باز هم نباید این را اعلام کنند و بایستی به صورت ضمنی به موضع اصلاح طلبانه اصرار کنند. چرا که اگر از بعد گذر از اشخاص در نظر بگیریم. موضع اصلاح طلبانه تلاش برای گذر از رئیس دولت فعلی را دارد و موضع براندازانه تلاش برای گذر از رئیس حاکمیت را دارد. وجه مشترک این دو موضع گیری گذر از رئیس دولت است که جنبه ی حداقلی و مشترک بین این دو موضع را دارد. در صورتی که موضوع عبور از شخص رئیس دولت داشته باشیم در مقابلمان عده ای مشخص و محدود ایستاده اند اما در صورتی که موضع گذر از حاکم را داشته باشیم در مقابلمان نیروهای بیشتری با قوای بیشتر قرار دارند. پس چه بهتر که فعلا به موضع اصلاح طلبانه قناعت شود و انتظار موضع گیری رهبران در عبور از کل حاکمیت را نداشته باشید چرا که این امر موجب جبهه گیری قدرتمندانه تر کل نیروهای اقتدار گرا می شود و هر چند که تمام این نیرو ها نیز در مقابل قدرت مردم هیچند ( این شعار نیست و واقعا قدرت مردم قدرت برتر است و درصورت هدایت درست آن قدرت پیروز است ) اما چه بهتر که به دست خودمان آن ها را منسجم تر در مقابل خودمان نچینیم و پله پله و قدم به قدم حرکت کنیم تا به جایی که اکثریت مردم در آن جا به اجماع برسند. پس این بار هم حتی اگر موضع واقعی رهبران و فرضا اکثریت بازوی مردمی جنبش سبز عبور از کل حاکمیت باشد منطقی تر است که آن را علنی نکنند و به بیانی چراغ خاموش حرکت کنند.
4-    اصلا انتخاب بین این دو کاملا با ما نیست
بعد از سه مورد اول و تمام تفاسیر باید بدانیم که در مورد انتخاب بین این دو موضع اصلاحات یا براندازی اصلا انتخاب با ما نیست یا بهتر است بگوییم که انتخاب کاملا با ما نیست. شاید بعضی از دوستان طرفدار دولت و اقتدارگرایان قبول نکنند یا قبولش برایشان سخت باشد و یا شاید بعضی از دوستان سبز هم این را خوش بینانه بدانند اما این حرکتی که جنبش سبز طی می کند بسته به فاکتورها و عواملی دیر یا زود به جایی می رسد که حاکمیت مجبور است بین پذیرش اصلاحات و فروپاشی یکی را انتخاب کند. در صورتی که حاکمیت اصلاحات را نپذیرد محکوم به فروپاشی است. یعنی ما انتخابی نداریم و این حاکمیت است که بایستی اصلاحات را قبول کند و اگر خردورزی نکند دیگر دست ما نیست و تنها چاره فروپاشی است که هزینه های گزافی برای کشور دارد. تنها در صورتی حق انتخاب داریم که حاکمیت اصلاحات را بپذیرد. در این صورت خود به خود قشر بزرگی از جنبش سبز به هدف رسیده و قشر طرفدار براندازی باقی می ماند که اگر کثرت قاطع داشته باشند به براندازی و پایه ریزی مجدد یک نظام سیاسی می رسیم. به طور مثال شاه دوم پهلوی هم اصلاحات را قبول نکرد و نکرد تا در حرکت معترضین تعداد انقلابیون به کثرت قاطع نسبت به تعداد اصلاح طلبان حاکمیت رسید. اینجا بود که هر چند محمد رضا پهلوی اصلاحات را پذیرفت و شروع به امتیاز دادن به مردم کرد اما دیگر مردم براندازی را انتخاب کرده بودند. یعنی تنها در صورتی ما می توانیم اصلاحات را انتخاب کنیم که حاکمیت اصلاحات را بپذیرد و البته هم آن را نه دیر بلکه به موقع بپذیرد و به تبعیت از مردم بازگردد. این هم دلیل دیگر هم من که بهتر است رهبران اصلاحات موضع گیری و هدف نهایی جنبش سبز را اصلا علنی و رسمی و شفاف اعلام نکنند و در این مورد آخر می گویم که اصلا حق انتخاب کاملا با آنان نیست و نمی توان هدفی انتخاب کرد.
انتخاب موضع جنبش سبز توسط رهبران هرچند فوایدی نیز دارد که به عقیده ی من اولی که اهمیت زیادی نیز دارد ایجاد انگیزه ی بیشتر در مردم و همچنین هدفمندتر شدن حرکت های اعتراضی و دومی نیز جذب نیروی بیشتر است. در مورد فایده ی دوم از آنجاییکه که اعلام موضع موجب ریزش نیرو در جای دیگری نیز می شود و این ریزش نیرو از این جذب نیرو به این طریق بیشتر است و همچنین مجموع چهار علت برای عدم اتخاذ موضع و هدف شفاف را موجه تر از این دو فایده ی کلی متعاقب اعلام موضع می دانم و همچنان عدم انتخاب رسمی رهبران جنبش سبز بین اصلاحات و گذر کامل از قانون اساسی را موجه و هوشمندانه می دانم.
پس نوشت 1: در مورد چرایی ایجاد حرکت های اصلاح طلبانه بعد از انقلاب ها ، خشایار دیهیمی مقاله ای ساده و روان با عنوان ” از انقلاب تا اصلاح ” در شماره ی مربوط به 5 شهریور 1380 ( اوایل دولت هشتم و دولت دوم خاتمی ) روزنامه ی خدابیامرز ” نوروز ” نوشته بود که پیشنهاد می کنم پیدا کنید و بخونیدش. جالبه.
پس نوشت 2: کم کم داریم به 16 آذر نزدیک می شیم و حرکات اعتراضی دانشجویی در حال بیشتر و قوی تر شدن هستن و حاکمیت هم  به خوبی به این مساله واقفه و اعمالی مثل تعطیلی دانشگاه تهران به علت تعمیرات ( من حدس میزدم به علت آنفلونزای خوکی تعطیل کنن ) در روزهای قبل تا بعد از 16 آذر حکایت از علم ( اگه نگیم ترس ) نیروهای امنیتی به این موضوع داره. البته باز هم باید ببینیم که آیا حاکمیت با سرکوب دانشجوها از طریق اخراج ، ستاره دار شدن ، تعلیق و احضار به کمیته ی انضباطی ، آتش این اعتراضات دانشجویی رو شعله ور تر می کنه یا نه. برای مثال اشاره کنم به این قضیه که در دانشگاه تهران مرکز دو تجمع برگزار شد ، با عده ای از دانشجوها برخورد کردند ، اگر برخورد نمی کردن احتمالا قضیه به همین دو تجمع ختم می شد اما این برخورد باعث برگزاری یک تجمع اعتراضی دیگر در تهران مرکز ، یکی در کرج و دو تجمع در تهران جنوب شد. حال در دانشگاه های سراسری نیز به تجمعات و اعتراضات دانشگاه علم و صنعت نگاه کنید که علت آن دستگیری و برخورد با همکلاسی های آنهاست و همین طور در خواجه نصیر. واقعا چند دانشگاه هست که با دانشجویانش برخورد کرده باشن و اعتراضات در آن دانشگاه ساکت شده باشه؟ ببینیم در 16 آذر حاکمیت برخورد عقلانی و به سود خودش می کند یا برخوردی هیجانی و سرکوبگرانه که هر چند هزینه هایی برای بازوی دانشجویی جنبش سبز داره اما فواید بسیاری هم برای جنبش داره و عملا موجب تداوم بیشتر اعتراضات میشه.

پس نوشت 3: با نگاهی به تقویم کوچیک روی میزمون می بینیم که بعد از اعتراضات دانشجویی 16 آذر ، نوبت به تاسوعا و عاشورا میرسه و بعد از اون هم راهپیمایی احتمالا بسیار بزرگ و بسیار سبز 22 بهمن. حدس من اینه که در روز های حول 16 آذر برخورد با دانشجویان به اوج میرسه. مطمئنا این اعتراضات دانشجویی آذر ماه یک حرکت های اعتراضی کوچک مردمی هم در سطح شهر خواهد داشت که با آنها مثل روز 13 آبان به صورت شاید بشه گفت بصورت وحشیانه برخورد و سرکوب می کنن. این قضیه باعث این میشه که رسانه های اقتدارگرا و حتی اعتقاد دارم که قاطبه ی اتاق های فکر آن ها هم گمان به تضعیف و رو به زوال رفتن جنبش سبز می برن که این گمان اونها خودش اتفاق خوبیه. باور کنید این اتاق های فکر آنقدر هم داخلش فکر نیست و بیشتر در آن ها رنگ و بوی تعصب ، اعتقاد و هیجان وجود داره تا مشاهده ی واقعی ، تحلیل درست و اتخاذ روش های درست. شاید یه روزی شما هم مثل من یه چیزایی ببینید که به این اعتقاد برسید. این گمان اون ها مبنی بر زوال و تلاش های رسانه ایشون اتفاقا خیلی هم خوبه تا برسیم به عاشورا و تاسوعا که در این روز برخورد های سرکوبگرانه نه رسما نظامی بلکه کاملا در قالب لباس شخصی های مثلا مردمی خواهد بود و البته اراذل و اوباش استخدام شده برای این کار. چرا که تاسوعا و عاشورا برای حاکمیت حکمی به مراتب مذهبی تر و پایه ای تر از روز قدس داره که اجازه ی برخورد رسما نظامی رو بهش نمیده. پس در تاسوعا و عاشورا منتظر درگیری های مثلا مردمی باشید و تیتر های خبرگزاری (!) فارس مثل “اعتراضات و برخورد مردم مسلمان ایران با جماعت قلیلی از فریب خوردگان و منافقان و سوء استفاده گران از مناسبت های مذهبی” باشید. اما بعد از آن روزی بسیار بزرگ و حتی حماسی در پیش خواهد اومد و اون هم 22 بهمنه. در مورد 22 بهمن هنوز نمیشه صحبت زیادی کرد. اما احتمالا روز سبزی خواهد بود و البته مثل روز قدس که از قبل در مورد اهمیت آن صحبت می شد ، 22 بهمن نیز از روز های بسیار مهم در این حرکت اعتراضی خواهد بود.
پس نوشت 4: بحث ها در این موضوعات خیلی زیادن. اینکه مطالب یه مقدار شاید نامرتب و گیج کننده باشن به این خاطره که هر خط نوشتن حاصل خلاصه شدن شاید یک ساعت صحبته یا هر یک خط خلاصه ای از چندین صفحه نوشته باشه و البته خود نوشته های زیادم و پر حرفی هام هم قرار نیست درست باشن. به این خاطر عذر میخوام.
پس نوشت 5: خوشبختانه این امر که به هدف رسیدن جنبش سبز در چند ماه امکان پذیر نیست و حتی ممکن است چندین سال طول بکشد امروز در قشر زیادی از مردم این جنبش جا افتاده که این مساله جای خوشحالی داره که امروز کمتر می بینیم که کسی بپرسد “پس آخه کی به نتیجه می رسیم؟” مردم ایران سیاسی شده اند و این اتفاقا فوق العاده اتفاق خوبیه و فهمشون ( من هم یکی از همین مردم ) از سیاست نسبتا بالاتر رفته و کمتر پیش میاد که امروز کسی به دنبال حرکات هیجانی و کسب نتایج در کوتاه مدت باشه. هر چند که هنوز هم هستند و البته کم کم اونها هم به این نتیجه می رسن که اعتراضات با تداوم و با گذر زمان است که به نتیجه می رسد.
پس نوشت 6: تو ضمیمه ی روزنامه ی اعتماد روز 27 آبان ماجرای ازدواج دختر حداد عادل و مجتبی خامنه ای از زبان حداد عادل نقل شده که بسیار خوندنیه. اگه نسخه ی مکتوبش را نمی تونید پیدا کنید در آرشیو سایت روزنامه اعتماد دنبالش بگردید.
پس نوشت 7: رفتم یه کتابخونه خریدم 95 هزار تومن. البته 5 هزار تومنش رو هم تخفیف داد و باز هم البته من پولش رو ندادم و والده در یک حرکت سخاوتمندانه منو به یک کتابخونه ی خوشگل چوبی مهمون کردن. این چند روز هم هی نگاش می کنم و حال می کنم.
پس نوشت 8: علی رضا قلی نویسنده ایه که وقتی کتاباش رو خوندم دیدم حرف و ایده ی نامرتب خودم رو البته با اطلاعات گسترده ی جانبی در کتابهاش زده. بحث اینکه همیشه خودمون مسوول اون چیزی هستیم که سرمون میاد. مثلا اگه احمدی نژاد رئیس جمهور شده علتش خود ماها هستیم و مسائل دیگه ای مثل اینکه ریشه ی تمام مشکل از سطح فرهنگ مردم یک جامعه است و راه حل توسعه و حل اغلب مشکلات حرکتی مثل حرکت مهاتیر محمد نخست وزیر سابق مالزی در توجه بسیار ویژه به آموزش و پرورشه. مسائلی از این قبیل به نحوی بسیار زیبا و جالب بررسی و اثبات شده اند و البته با اطلاعات جانبی مفید و زیاد در کتابهاش. البته صرفا دو کتاب من ازش دیدم و خوندم که یکی ” جامعه شناسی خودکامه ” ( بررسی چرایی ایجاد و کیفیت رفتار خودکامه در قالب تفسیری ادبی تاریخی از داستان ضحاک ماردوش ) و ” جامعه شناسی نخبه کشی ” ( بررسی تاریخی ایران با فوکوس بر روی تاریخ چند قرن اخیر و معاصر و بررسی علل ناکامی قائم مقام فراهانی ، امیرکبیر و مصدق که مطالعه ی این کتاب رو توصیه ی اکید می کنم ) خلاصه من عاشق این علی رضا قلی شدم دیگه. در موردش اینجا چیزی نمی تونم بذارم چون مطالبی که در موردش نوشتم تو نشریات مکتوب و یا اینترنتی با نام واقعیم اومده و دیگه اینجا نمی تونم بذارمشون.
پس نوشت 9: با هیجان خاصی منتظرم ببینم ماجرای قتل یا خودکشی پزشک کهریزک رو چطور میخوان ماله بکشن.
پس نوشت 10: آدم هر چی بیشتر با این دات نت و چیزای دیگه ی مایکروسافت کار میکنه میبینه انصافا این بیلی جون حق داره انقدر مایه دار بشه و سفید بخت بشه. انصافا کارشون درسته.
پس نوشت 11: سردار سرتیپ پاسدار نقدی فرمانده بسیج گفته که امریکا دچار بحران های مالی شده و امروز به دریوزگی افتاده و این از ثمرات 30 سال مجاهدت بسیج و ملت ایران است. همچنین سردار سرتیپ پاسدار نقدی در سخن گهربار دیگه ای گفته… چی گفته؟ اجازه بدید تاکید کنم. سردار سرتیپ پاسدار نقدی گفته،… سردار سرتیپ پاسدار نقدی… سردار سرتیپ پاسدار… بله . سردار سرتیپ پاسدار نقدی فرمانده ی بسیج در حالی که لباس نظامی تنش بود گفت: بسیج نیروی نظامی نیست. توجه کردید که. سردار سرتیپ پاسدار نقدی با لباس نظامی گفته فرمانده ی یه جای غیر نظامیه.
پس نوشت 12: آخیش. چند وقت بود پس نوشت زیاد ننوشته بودم. ایندفعه هم مطلبم طولانی بود و هم پس نوشت هام زیاد بودن و رسم و رسوم قدیمی وبلاگ رو حسابی به جا آوردم. باشد که رستگار شوم.

در مورد روز سیزدهم آبان احتمالا فیلم های زیادی رو از شبکه های فارسی زبان ماهواره ای دیدید و در اینترنت هم گزارش های خوبی که وجود داره رو خوندید. من دیگه گزارش مفصلی نمی نویسم که مطلب طولانی نشه. این روز در تهران دو ویژگی بارز تر داشت که یکی تظاهرات های  نه متمرکز بلکه کوتاه مدت و با جمعیت های پخش شده اما پیاپی و در مکان های مختلف با جمعیت کلی بیش از جمعیت روز قدس بود و دیگری هم سرکوب بسیار خشن از سوی ارگان های نظامی ( الان دیگه بسیج هم رسما جزئی از نیروی زمینی سپاه شده و یک نیروی کاملا نظامی به حساب میاد ) بود که این بار نه با امکانات لجستیکی زیاد ( مثل 18 تیر ) بلکه با امکانات کم یعنی همان باتون و گاز اشک آور و چند موردی هم تیراندازی اما با نیروی قهریه ی شدید تر بود.

گذشته از این دو ویژگی ، تظاهرات و اعتراضات 13 آبان که تقریبا اصل قضیه که تجمع دولتی علیه آمریکا بود رو هم تحت الشعاع قرار داد ، دو  پیامد مهم و مختص به خود هم برای جنبش اعتراضی مردم ایران داشت.
1- پیامد اول ریزش نیروی عملیاتی سرکوب خواهد بود. در مطلب مرتبط با روز قدس نوشتم که حضور همزمان طرفداران دولت ( که تا قبل از آن به علت سانسور خبری ، از کثرت معترضین جنبش سبز مطلع نبودند ) و خود معترضین همزمان در خیابان ها باعث شد که طرفداران دولت متوجه حجم اعتراضات بشوند. این خود علتی شد برای ریزش نیروی مردمی حمایت کننده بود و البته این ریزش نیرو بیشتر بر روی حمایت مردمی تاثیر گذاشت و به علت پرهیز از خشونت زیاد در روز قدس نیرو های عملیاتی و نظامیشان ریزش نیروی آنچنانی در آن روز پیدا نکرد. اما در روز 13 آبان با وجود آنکه حامیان دولت ( جدا از آنکه آیا واقعا حامی بودند یا بیشتر دانش آموزانی که قصدشان صرفا یک روز فرار از مدرسه بود ) چندان هم مسیر نبودند و دوباره حجم و کثرت معترضین رو به چشم خود ندیدند اما این بار اعمال خشونت باعث ریزش نیروی نظامی و عملیاتی آنها شد. از آنجا که بخش زیادی از نیروهای عملیاتی و نظامی سرکوب نه چندان به دلایل مالی بلکه به شیوه های ایدئولوژیک و اعتقادی از حکومت حمایت و هموطنانشان را سرکوب می کنند ، هر گونه اعمال خشونت از سوی حکومت باعث ریزش نیروی های اعتقادیشان در بخش عملیاتی و نظامی خواهد شد. شاهد بودیم که در این چند ماه نیروهای بسیجی عملیاتی به شدت ریزش داشتند و از این به بعد شاهد ریزش نیروهای حتی کادری سپاه خواهیم بود و این صرفا پیامدی متعاقب اعمال این خشونت برای سرکوب خواهد بود.
2- دومین پیامد با توهین هایی که اخیرا به جنبش سبز و رهبران ( نمایندگان ) اون شد و همچنین به رسمیت نشمردن معترضین در ابراز نظر های مسوولان مملکت مقدمه اش چیده شد و احساسات قهری مردم تحریک شد تا در خود روز 13 آبان با مشاهده ی خشونت این چنینی از سوی سرکوبگران ، این هیجانات و احساسات اعتراضی و قهری دو چندان تحریک شد تا خط قرمز جنبش اعتراضی سبز جلوتر برود. تا دیروز کمتر شعاری مستقیما متوجه رهبر کشور بود اما در روز 13 آبان با این مقدمه و این عامل تحریک نهایی که عرض کردم شعار هایی مستقیما و به نام شخص اول مملکت شنیده شد و عکس وی رو در کف خیابان انداختند. این مساله به هیچ عنوان خوب نیست. همیشه یکی از دعاها یا آرزوهام این بوده که ” خدا دشمن احمق نصیب آدم نکنه” امروز این دشمن احمق با بی درایتی هاش خودش بیشتر به خودش ضربه می زنه و این اصلا خوب نیست چرا که با این مسیری که طی میکنه و افزوده شدن دو پیامد تظاهرات 13 آبان یعنی ریزش نیروی عملیاتی برای سرکوب و تحریک بیشتر معترضان ، راه مردم رو بیش از پیش از اصلاح طلبی به سمت مخالفت با کلیت نظام متمایل می کنه و اونها رو به انقلاب تحریک میکنه. بحثش طولانیه و جاش هم اینجا نیست اما من اعتقاد دارم که حتی با وجود تمام این اتفاقاتی که افتاده و بعضا جنایاتی که رخ داده ، اصلاحات ( البته در حد وسیع و تضمین شده ) بهتر از یک انقلاب در ایران است. امیدوارم که حاکمیت با حرکاتی حساب شده تر هزینه ی یک انقلاب رو به مردم ایران تحمیل نکنه.

پس نوشت 1: اوضاع دانشگاه ها به شدت ملتهب شده. در ابتدا شاید هفته ای یکی دو دانشگاه بود که اعتراض های سیاسی دانشجویان رو به خودش می دیدی اما الان هر هفته دانشجویان چندین دانشگاه ( چه سراسری و چه آزاد ) در شهر های مختلف ایران تجمعات اعتراض آمیز برگزار می کنند و در روز های آینده هفته ای یکی دو تجمع در دانشگاه ها خواهیم داشت تا در نزدیکی روز 16 آذر بار دیگه اعتراضات جنبش دانشجویی اوج بگیره و بعدش وضعیت بستگی به خیلی متغیرها داره و امید که رفتار های معقولانه تر رو از حکومت ببینیم.
پس نوشت 2: محمد رضا پهلوی در روز های آخر سلطنتش امتیاز های تضمین شده ی فراوانی به مردم میداد ( امتیاز هایی که در روز های اول اعتراضات ، مردم حتی خواب گرفتن همچین امتیاز هایی از شاه رو نمی دیدند ) اما دیگه دیر شده بود و با دستگاه سرکوب پهلوی اونقدر با اعمال خشونت هیجانات مردم رو تحریک کرده بود که مردم دیگه به هیچ چیزی جز نابودی و ساخت مجدد نظام سیاسی ایران فکر نمی کردند و فقط انقلاب کامل سیاسی هیجان اون ها رو تخلیه می کرد. امیدوارم که مسوولان  سیاسی امروز ایران سنجیده تر عمل کنه و هزینه ی یک انقلاب رو به مردم ایران تحمیل نکنه.

این پست ارزش حقوقی ندارد و صرفا نشان از سلامت و حیات بنده دارد. مدتیه که درگیر یه سری مسائلم که امیدوارم به جاهای خوب برسه و الانم البته داره خوب پیش میره. واسه همینم هست که چند وقتیه مرتب به روز نمی کنم.

از دوستایی که به یادم بودن و تولدم رو تبریک گفتن هم خیلی خیلی ممنونم و کلی شرمنده کردن و آره و از این حرفا. تولد آقا مسعود گارفیلد هم خیلی مبارک باشه و آره و از اون حرفا. این وبلاگ هم شاید همچنان مرتب به روز نشه اما زنده نگهش میدارم و باز هم سعی می کنم بعد ها سر حالش کنم. خلاصه اینکه از اون جایی که همینجوری خیلی دوست دارم احوالم رو ابراز کنم باز هم تاکید می کنم که زنده ام و فعلا پایدار و پر انرژی به دنبال تحقق اهداف زندگی چه مادی و چه غیر مادی.

راستی به عنوان پس نوشت ( جهت حفظ سنن و آداب قدیمی این وبلاگ ) هم بگم که همچنان تجمعات دانشجویی دانشگاه های آزاد مثل دانشگاه های سراسری ادامه داره. تو دانشگاه های آزاد تهران هم فعلا تا حال هر هفته سه شنبه ها بعد از سه تجمع آزاد تهران مرکز و یه تجمع آزاد کرج ، یه تجمع هم تو آزاد تهران جنوب برگزار شده.

سالهای قبل در دانشگاه های آزاد کمتر خبری از تجمعات سیاسی دانشجویان می شنیدیم. اما امسال اعتراضات سیاسی مردم همانطور که از صرفا تهران به شهرستان ها هم گسترش پیدا کرد ، از صرفا دانشگاه های سراسری هم به دانشگاه های آزاد گسترش پیدا کرد.

در دانشگاه های آزاد تهران ، بعد از انتخابات و در تابستان فضای تجمعات سیاسی در دانشگاه آزاد تهران جنوب گرم تر بود و بعد از تابستان از اول مهر این فضا در دانشگاه آزاد تهران مرکز گرم شده است. در این تجمعات صحنه های باورنکردنی ای اتفاق افتاد. مثلا در تابستان دانشجویان دانشکده ی فنی تهران جنوب در یکی از تجمعاتشان برای به تعویق انداختن امتحانات اجازه ی خارج شدن برگه های امتحانی از ساختمان اداری دانشکده را ندادند و با جمعیتی نزدیک به هزار نفر در دانشگاه به مدت چند ساعت شعار دادند. بعد از شروع ترم جدید هم در دانشگاه تهران مرکز ، شاهد چندین تجمع بودیم که در آخرین آنها چیزی حدود دو هزار دانشجو شعار می دادند.

همیشه فکر می کردم اگر زدند ، من نباید بزنم. چون اشتباه آن ها ، اشتباه من رو توجیح نمی کنه. البته این رو عقلم حکم می کنه. مثال دیگه اینکه اگر کشتند من نباید بکشم.

تهران مرکزی ها دو بار در دانشگاهشان کتک خوردند. درست خوندید. در دانشگاه. یک بار قبل از شروع انتخابات جوری دانشجوهای (!) بسیجی به آنها حمله کردند که کار پنج نفرشان به بیمارستان کشید. سه شنبه ، 21 مهر هم در تجمع بزرگی که در دانشگاهشان داشتند ، طبق عادت معمول بسیجی ها با اتوبوس به دانشگاه آورده شدند و در عین ناباوری در فضای دانشگاه به این تعداد دانشجو با گاز فلفل ، زنجیر ، باتوم و چاقو حمله کردند. اصولا آدم خونسردی هستم و راحت احساساتی نمیشم. اما وقتی این صحنه ها رو می بینم که مثلا وقتی این بسیجی ها حمله کردند ( هر چند که با دو تا اتوبوس و بسیجی های خود دانشگاه شاید 100 نفر می شدند ) اما اگه هر کدامشان هم یک اسلحه داشتند ، اگر دانشجویان معترض اراده می کردند می توانستند به خاطر تعداد زیادشان با دست خالی هم آنها را کتک بزنند اما طبق همون ایده ای که من هم باورش دارم این تعداد دانشجو که شاید به یاد مثال آیت الله خمینی اگه هر کدومشون یه سطل آب بریزند ، کل اون دانشجو نماهای بسیجی نماهای انسان نمای حاضر در تهران مرکز رو آب می برد ، با وجود حمله ی اون بسیجی ها عکس العمل نشون ندادند و درگیر نشدند دلم می گیره ، نه از اینکه کاش اینها هم اونا رو می زندن بلکه از این تفاوت آدمها و از خویشتنداری دانشجوهای معترض که واقعا آماده ی هزینه دادن هستند. بسیجی ها هم از این رفتار بدون خشونت معترضان همواره سوءاستفاده کرده اند و اون رو حمل بر ابهت خودشون میذارن. امیدوارم رفتار های رادیکال اون ها باعث نشه یه وقتی من هم پا رو عقلم بذارم و رفتارهای هیجانی گاها خشن از خودم بروز بدم.

پس نوشت1 : روزی یه نفر از شکار بر می گشته و نعش حیوانی رو هم پشت خودش می کشیده و میاورده. رهگذری ازش پرسید چه جوری شکارش کردی؟ اون شکارچی هم گفت :”بابا یه گربه که شکار کردنش کاری نداره” رهگذر نعش حیوون رو بهش نشون میده و میگه این گربه نیست و این یه شیره. شکار چی هم تا نعش شیر رو می بینه غش می کنه.

گاهی وقتا آدما خودشون نمی دونن چه کارهای بزرگی انجام داده اند. روز قدس مردم ایران نه یک شیر ، بلکه چند تا شیر رو کشتند.

پس نوشت 2:  در اغلب ارگان های امنیتی و نظامی کشور نشریاتی شامل  اخبار گهگاه محرمانه و خوراک های فکری مخصوص کارمندان اون ارگان نشر و پخش میشه که البته خارج کردنشون از اون اداره یا پادگان هم ممنوعه اما گهگاه این نشریات بیرون هم آورده میشن. سایت نوروز ( وابسته به جبهه مشارکت ) به یکی از این نشریات داخلی سپاه اشاره کرده که اگه درست یادم باشه اسمش بصیرت بود. در نشریه از مقاومت غیر قابل انتظار از سران حزب مشارکت در مقابل بازجو ها نوشته شده و این که حتی گاها بازجوها رو نصیحت هم می کنند نوشته و این هم خب از طنز های روزگاره.

صالح نیکبخت وکیل بهزاد نبوی (نائب رئیس مجاهدین انقلاب ) از قول بهزاد نبوی که هنوز هم در زندانه گفته بود که ” زمان شاه من رو با اسلحه و دو تا نارنجک دستگیر کردن بهم نگفتن برانداز ، اینا منو با یه قلم گرفتن میگن برانداز.”

پس نوشت 3: سپاه از اونجاییکه هیچ وقت نظامیها در سیاست دخالت نمی کنند ، به دانشگاه آزاد اولتیماتوم داد.

پس نوشت 4: همیشه در مورد تجمعات اعتراضی سخت ترین قسمت مساله اینه که در نبود رسانه خبر باید توسط خود مردم دهان به دهان پخش شه و این کار خیلی سختیه. اما همیشه خود برادران به داد ملت می رسند و به نوعی در امر اطلاع رسانی تجمعات و راهپیمایی ها به ملت معترض کمک کرده و اون رو از رسانه ی غیر ملی اعلام می کنند. مثلا خیلی وقتها بود که بعضی از دوستام ازم میپرسیدن فلان روز راهپیمایی کجاست؟ وقتی ازش می پرسیدم تو از کجا میدونی؟ می گفت مثلا فرمانده ی نیرو انتظامی گفته هرکس فلان روز بیاد راهپیمایی باهاش برخورد میشه و اینجوری ملت می فهمن که پس حتما اون روز یه تجمعی هست.  الان هم جا داره که از جناب آقای جنتی به خاطر پخش خبر راهپیمایی 13 آبان از تریبون نماز جمعه تشکر و قدردانی کنیم.

پس نوشت 5: دیروز هم در دانشگاه شیراز یک تجمع دانشجویی اعتراضی برگزار شده.

پس نوشت 6: از اونجاییکه در این مطلب از کلمه ی بسیجی برای خطاب کردن اون دانشجونماها نام بردم از تمام بسیجیانی که اسلحه را صرفا رو به دشمن ملت و نه به روی خود ملت استفاده کرده اند و امروز از دیدن اوضاع کنونی بسیج ناراحت و متاسفند عذر میخوام.

پس نوشت 7: عکس ها از خبرنامه امیرکبیر و تی جی نیوز برداشته شده اند.

در سده های اخیر تاریخ ایران ما ، اندیشه ی ناخودآگاه و یا خودآگاه غالب ما ایرانیان این بوده که در بین افراد مطرح و شناخته شده بگردند و کسی که به افکارش نزدیکتر است را بیابیم و دست وی را بگیریم و بگویم که هان این رهبر من است و بعد از آنکه قشری از جامعه فردی را به رهبری خویش برگزیر ، با وی چنان عهد اخوتی و پیمان مرید و مراد گونه و بیعت تبیعتی می بندد که هر چه رهبرش بگوید را می پذیرد و حتی ایده های ناشایست وی را هم سعی می کند به هر توجیهی مثبت جلوه دهد تا مبادا به خاطر انتساب آن عقیده ی منفی به رهبرش ، خدای ناکرده سوژه ی ریشخند دیگران نشود.

خیلی وقت ها هم جامعه ی ایرانی زحمت پیدا کردن رهبر را هم به خودش نمی دهد. ملت ایران بیشتر اوقات از مشارکت در تعیین سرنوشت خود به بهانه هایی فرار کرده است. هر چند دوره یک صدای آزادی خواهی از فرد یا گروهی بلند شده و ملت ایران را از خواب راحتش بیدار کرده و ملت خواب آلوی ایران هم حتی به درستی عنان رهبری خود را به دست وی می سپرد و گمان می کند که حالا که رهبری لایق پیدا کرده می تواند با خیالی آسوده دوباره به خواب خود ادامه دهد. می خوابد و غافل از این که قدرت فساد می آورد و این قاعده حتی شامل پاک ترین آزادی خواهان هم می شود.

به بیان دیگر نگاه غالبی که وجود داشته و دارد این است که ابتدا در پروسه ای رهبر انتخاب شود و بعد از آن از وی پیروی شود و دیگر به سختی پیش می آید که ان رهبر مورد سوال قرار گیرد. هر چند در بدنه ی پیروان این رهبر گروه نخبگانی که از نظر درک و بیداری در مرتبه ی بالاتری نسبت به عموم پیروان قرار دارند هم وجود دارند که رهبر مذکور را مورد سوال قرار دهند اما عموم جامعه تخطئه ی رهبر را بر نمی تابد و حاصل سوال نخبگان از ایده های بعدی رهبر بیشتر اوقات طرد آن نخبگان است و نه اصلاح رهبر.

یکی از رموز موفقیت مجموعه و رهبرش این است که نقش سوال کردن و استیضاح رهبر نه تنها بر عهده ی قشر محدودی از نخبگان باشد بلکه این نقش و قابلیت به تمام بدنه ی این مجموعه ی پیروان هم تسری پیدا کند. در این زمان است که رهبر ، نه صرفا خط دهنده ی مجموعه بلکه نماینده ی آن مجموعه و پذیرای پارلمانتاریسم خواهد بود. در این حالت این رهبر نیست که حکم کند و مجموعه تبعیت ، بلکه این مجموعه است که البته طبق قاعده ای مصوب حکم می کند و رهبر عملا وکالت ، نمایندگی یا سخنگویی آن مجموعه را به جا می آورد. رعایت این مساله باعث رشد ، افزایش احتمال موفقیت ، کاهش احتمال انحراف از مواضع ابتدایی ، کاهش احتمال گرایش به دیکتاتوریسم و باعث تداوم حرکت آن مجموعه می شود.

لازمه ی وقوع این مساله چیزی نیست جز التزام تک تک و یا حداقل غالب عموم اون مجموعه از قاعده ی آزاد اندیشی است که چند پست پیش به آن اشاره کردم. این که بدنه ی مجموعه در حدی باشد که بتواند صلاح و خیر خویش را پیدا کند و فرد یا گروهی که در راس مجموعه هستند را کنترل و وادار به وکالت خود و نه حکومت بر خود کنند.

پس نوشت 1: در این مطلب منظورم از “رهبر” مفهوم کلی آن است.

چند شب پیش برنامه ی اعترافاتی تحت عنوانی شبیه ” تحلیل تئوری وقایع بعد از انتخابات ” یا یه همچین چیزی در دو قسمت بعد از اخبار ساعت 9 شب از کانال یک صدا و سیمای ضرغامی پخش شد.

درباره ی قسمت اول:

- به نظر می رسید برنامه اون طور که مجری برنامه (حیدری) گفت در استودیو های صدا و سیما ضبط نشده بود. از دکور برنامه و مخصوصا اون گلدون هایی که با ورق آلومینیوم تزئین شده بودند می شد حدس زد که برنامه در یک استودیوی به اصطلاح صحرایی و احتمالا در محل بازداشت اون سه عزیز ضبط شده بود.

- عطریانفر و شریعتی در توضیح چگونگی و چرایی تحول خود ، تحول ها و اکتشافات یک شبه و ناگهانی برخی عرفا را مثال زدند و اعلام کردند که در تاملات تنهایی خود و ناگهانی این چنین متحول شده اند.

- گویا واقعا یک مرد معلول نخاعی که حتی توان حرف زدن هم ندارد اینقدر می تواند برای برادران خطرناک باشد که او رو با این وضع به جلوی دوربین بیارند و مجبور به حرف زدنش بکنند. نمی دونم که می دونید یا نه اما من شنیدم که سعید عسگر ( برادر سابق که سالها پیش اقدام به ترور حجاریان کرد و بعد ها توسط حجاریان بخشیده شد ) در ایام قبل از انتخابات یک ستاد محلی در شهر ری برای تبلیغات میرحسین موسوی تاسیس کرده بود و فعالیت تبلیغاتی شخصی سبز می کرد.

- عطریانفر گفت که اساتید علوم انسانی ما که در غرب درس خوانده اند امروز در دانشگاههای ما بسته ی فکر غربی را آموزش می دهند. در این برنامه صحبت های بسیاری از دهان این سه نفر زده شد در مزمت اوضاع علوم انسانی در آموزش عالی کشور که اتفاقا چند روز قبل هم آیت الله خامنه ای در این مورد صحبت کرده بودند.

- عطریانفر یک جا در یک حدس خارق العاده گفت که بعد از صحبت های آقای شریعتی ، دکتر حجاریان میخواهند توضیح بدن که حالا “چه باید کرد؟”   عطریانفر قبلا هم در اعترافاتش از این کارهای خارق العاده کرده بود و در مصاحبه ی بعد از اون به اصطلاح دادگاه وقتی اون به اصطلاح خبرنگار ازش پرسید که برای اینکه بعد از خروج از زندان حرفتان عوض نشود چه تضمینی دارید ، عطریانفر به ناگهان بعد از شنیدن این سوال ، چهار تضمین آماده از آستینش در آورد. البته یک بار هم همون خبرنگار همونجا از این حدس های خارق العاده زد و وقتی اشتباها میکروفون روشن بود به بغل دستیش گفت که ” الان میخواد مکانیکی رو بگه” که بعدش آقای عطریانفر عبارت مکانیکی را توضیح دادند.

- شریعتی از قول خودش و سپس از قول حجاریان سخنان رهبری در مورد حیوانی بودن علوم انسانی غربی را توضیح داد.

- هر وقت شریعتی یا عطریانفر حرفی از قول حجاریان می زدند ، حیدری تاییدش را از حجاریان می گرفت و به شکل ناجوانمردانه ای تلاش می کرد که حجاریان را که توان حرف زدن ندارد را به همان زبان مجبور به صحبت کند.

- حجاریان در پاسخ به سوالی در مورد رهبری ایران چهار مورد را شمرد. سه مورد اول مربوط بود به ایده های ماکس وبر در مورد رهبری ( سنتی ، کاریزماتیک ، قانونی ) و مورد چهارمی هم به اون اضافه کرد که اون هم این بود که ولایت فقیه ادامه ی ولایت پیامبران است.

- از عطریانفر در مورد پشت پرده های مطبوعات در دولت اصلاحات پرسیده شد. عطریانفر توضیح داد که بعد از جنگ ( بعد از ریاست جمهوری آیت الله خامنه ای ) در دولت های بعد و به خصوص دولت خاتمی در زمینه ی کنترل مطبوعات قصور هایی شده است ( این هم سفارشی بود مخصوص آقای مهاجرانی (وزیر ارشاد خاتمی) که انقدر نره بی بی سی گفتگو کنه).

- از این سه نفر تاییدش گرفته شد که در زندان ، تلویزیون و روزنامه در اختیار دارند. حتما یادتون هست که قبلا در رسانه های پیروی فارس و کیهان ادعا شده بود که استخر و سونا هم در اختیار سعید حجاریان گذاشته شده است. توجه کردید؟ استخر و سونا. متوجه هستید که؟ استخر و سونا در اختیار سعید حجاریان ، معلول نخاعی قرار داده شده است.

درباره ی قسمت دوم:

جملاتی شبیه همین را تصور کنید.

پس نوشت 1: 7 ، 14 و 21 مهرماه تولد میرحسین ، خاتمی و کروبی است.

پس نوشت 2: خالی بودن صندلی های مجمع عمومی سازمان ملل در هنگام سخنرانی آقای احمدی نژاد برایمان عادی شده اما این بار نکته ی جالبی داشت و اون هم اینکه صندلی های هیئت کشور لبنان هم خالی بود.

گزارش وقایع راهپیمایی روز قدس در جاهای بسیاری منتشر شده و بهتر می بینم که دیگه من گزارش مفصلی از این روز ننویسم. به هر حال این روز خیلی بهتر و سبز تر از اونی بود که انتظارش رو داشتم. فعلا هم که اینترنت ایران دچار اختلاله که ملت نتونن فیلمهاشون رو به راحتی برای شبکه های خبری بفرستن. تا چند روز آینده فیلم های جالب تری از این روز رو در کانال های مختلف خواهیم دید. 6 نکته ی جدید در راهپیمایی روز قدس بود که اون رو از راهپیمایی های پیشین سبز ها متمایز می کنه.

1- راهپیمایی های پیشین صرفا متعلق به جنبش سبز بود و طرف مقابل با ندادن مجوز به سرکوب نظامی آن می پرداخت در حالیکه این راهپیمایی یک راهپیمایی مجوزدار و متعلق به جناح مقابل بود که به خوبی توسط این جنبش سبز فتح شد.

2- جمعیتی که در این راهپیمایی بودند بسیار بیشتر از آخرین راهپیمایی های سبز ها بود و این راهپیمایی از حیث جمعیت حاضر در رده ی راهپیمایی هایی مثل روز 25 خرداد قرار می گیرد.

3- در راهپیمایی های پیشین مردم اغلب سعی داشتند که راهپیمایی سکوت برگزار کنند اما در این راهپیمایی شعار ها در حد گسترده تر و گاها مستقیم و تند بودند.

4- در راهپیمایی های گذشته که صرفا متعلق به جبهه ی سبز بود فقط یک قشر از جناح مقابل مستقیما حضور واقعی مردم را مشاهده می کردند اما در این راهپیمایی اقشار دیگری از جناح مقابل مثل قشر مذهبیون و پیروی کنندگان سنتی این جناح که تا به حال تنها منبع اطلاع گیریشان صدا و سیما بود ، مستقیما حضور سبز ها رو مشاهده کردند. اون ها چیز هایی رو دیدند که تا به حال صدا و سیما که چشم قابل اطمینانشان بود به آنها نشان نداده بود. تا به حال اغلبشان فکر می کردند که سبز ها اغلب منافقان کافری هستند که با اصل اسلام دناعت دارند اما وقتی شعار های مذهبی سبز ها مثل “الله اکبر” و “یا حجت بن الحسن ، ریشه ی ظلمو بکن” رو می دیدند واقعا تعجب می کردند. به نظر من اینکه اقشار غیر عملیاتی جناح مقابل مستقیما سبز ها رو دیدند یک برد با ارزش بود و تاثیرش رو خواهیم دید.

5- اون ها در روز قدس دیدند که سبز ها اغتشاشگر و آشوبگر نیستند و به بسیجی ها حمله نمی کنند و دیدند که این بسیجی ها هستند که درگیری را با گاز اشک آور شروع می کنند (نه تمام بسیجی ها). تا به حال فکر می کردند که سبز ها اقلیتند اما در روز قدس دیدند که سبزها اکثریتند و خودشان اقلیتند و به این امر وقتی اطمینان پیدا می کردند که می دیدند خودشان با وانت هایی پر از آمپلی فایر صدایشان کمتر از صدای مردم عادی جنبش سبز است. این مشاهدات بر رویشان تاثیرگذار بود و همینطور وقتی که در کنار مشاهده هاشن از مردم می شنیدند که “دروغگو ، دروغگو ، شصت و سه درصدت کو؟”.  دیدند که تا به حال صدا و سیما بهشان دروغ گفته و سبز ها رو به کل برایشان سانسور کرده است. دیدند که سبزها اسرائیلی یا آدم فضایی نیستند و فهمیدند که سبزها همان مردمی هستند که هر روز می بینند و فقط حقشان را می خواهند.

6- راهپیمایی روز قدس تنها راهپیمایی ای بود که جناح اقتدار گرا هر برخورد فیزیکی یا هر استفاده ای که از اشک آور کرد به ضرر خودش تمام شد.

این 6 نکته ، چیزهایی بودند که به نظرم در این راهپیمایی نمودی داشتند که راهپیمایی های  پیشین کمرنگ بود.

هم نوشت: فوتبال استقلال و استیل آذین قرار بود ساعت 9 شب برگزار شود و از شبکه ی 3 هم پخش مستقیم شود. فوتبالی بر صفحه ی تلویزیون ظاهر نشد تا اینکه مزدک میرزایی اعلام کرد که بازی به عللی پخش زنده نخواهد شد. یک ساعت بعد فوتبال با تاخیری بیش از یک ساعت به صورت غیر زنده شروع به پخش شد که نسخه ای سانسور شده از فوتبال بود. جاهایی که تماشاگران شعار داده بودند صدای ورزشگاه رو قطع کرده بودند و فقط جاهایی با صدای ورزشگاه پخش می شد که شعاری داده نمی شد. از اونجاییکه این سانسور صوتی فوتبال عجله ای انجام گرفته بود ، بعضی جاها از دستشان در رفته بود و بعضی شعار ها مثل ” … کشتی جوانان وطن الله اکبر ، کردی هزاران در کفن الله اکبر،…” با صدای کم از تلویزیون شنیده می شد. کم بودن صدای این شعار های از دست رفته هم به این خاطر بود که صدای فقط یک میکروفون وصل بود و برای اطمینان بیشتر صدای بقیه ی میکروفون های جلوی سکوهای دیگر رو قطع کرده بودند. اون چیزی که شنیدم این بود که بیشتر این شعار ها که این دردسر ها رو برای صدا و سیما به وجود آورد از سکوهای جایگاه ویژه می آمد. گارد ویژه هم در ورزشگاه حاضر شده بود و مسیر طولانی ورزشگاه آزادی تا میدان آزادی رو هم در اون ساعت شب ( 10:30 به بعد) پوشش داده بود.

پس نوشت 1: به این شش نکته بایستی نکته ی هفتمی هم اضافه کرد و اون هم اینه که در این راهپیمایی شهرستان ها خودشان را بسیار بیدارتر از قبل نشان دادند و نشون دادند که موج حرکت از پایتخت به شهرهای بزرگ دیگر و متعاقبا به سراسر کشور گسترش پیدا می کند.

پس نوشت 2: کسی دقت کرد که در کیفرخواستی که برای عبدالله مومنی نوشته شده بود به جای “مارکسیست” اشتباها نوشته شده بود “مارکسیسم”؟

دو – سه ماهی میشه که هر مطلبی که می خوام بنویسم باید یه حداقل ارتباطی به وقایع روز کشور داشته باشه حتی اگه بسیار کلی و حول اندیشه ها باشه و اگر نه یه جورایی روم نمیشه که پابلیشش کنم. وقتی یادم میوفته که همزمان عده ای در زندان ها در حال سختی کشیدن هستند از خودم خجالت می کشم که مثلا مطلبی در مورد ویژگی های جدید دات نت فریم ورک 4 ، امکانات وردپرس یا تاثیرات تستسرون بر روحیه ی مصرف کنندگانش بنویسم. اما به نظرم میاد که قرار نیست که هر کس که اینجا رو میخونه مثل من فکر کنه و شاید حتی عقیده داشته باشه که برای ادامه ی مسیر گاها باید با مشغول شدن به مطالب غیر سیاسی استراحت و تجدید قوا کنه. اینکه هر دفعه این وبلاگ رو باز کنه و با مطلبی مواجه شه که اون رو یاد اتفاقات ناگوار می اندازه شاید نوعی مزاحمت هم به حساب بیاد. این مطلبم میتونه یه تنوع کوچیک در بین مطالب اخیر وبلاگم باشه.

1

به بازی اول توسط جناب satrap دعوت شدم. البته خودم ایشون رو به دعوت کردنم دعوت کردم.

موضوع این بازی اینه که اگه توئیتر در بهشت و جهنم هم سرویس میداد ، چه توئیت هایی برای زنده ها می فرستادیم. من که در زندگی دنیوی هنوز به این ابزار آلات مخــملی استـکبار جهانی آلوده نشدم ، شاید در اون دنیا بهشون تمایل پیدا کنم و توئیت کنم.

توئیت هایی از جهنم:

- امروز برای نگهبان های جهنم باتوم های جدید خریدن. دوباره تا چند وقت باید درد بکشیم تا به درد باتوم های جدید عادت کنیم. یکی میگفت این باتوم ها خاردار هستن.

- امروز شنیدم که هیئت تحقیق و تفحصی قراره بفرستند برای بررسی وضعیت جهنمیان قهر دوزخ.

- آخه پس این پائیز کی تموم میشه؟ همیشه تو زمستون کلی بهمون خوش میگذره چون گاز قطع میشه و آتیش های اینجا هم خاموش.

- اون هیئتی که از قعر دوزخ دیدن کرده گفته حالشون خیلی هم خوبه و جهنمی ها از امکانات اون پائین خیلی هم تشکر کردن.

- امروز دیدم که وبلاگ یکی از جهنمی های قعر دوزخ به روز شده و کلی اعتراف کرده.

- به عنوان تنبیه قراره بفرستنم تو بند نسوان. اون جا کلی موجود مونث هست که هیچکدوم تعادل روحی ندارن. این برای من خیلی عذاب دردناکیه.

- تازگی ها یکی از نگهبانا یه عذاب جدید یاد گرفته. یه لپ تاپ متصل به اینترنت میاره جلومون و یه صفحه فایرفاکس باز میکنه اما نمیذاره بهش دست بزنیم.

- امروز رفتم پماد سوختگی بخرم گفتن تو دارو هم تحـریم شدیم. شب تو تلویزیون از دستاورد های دولت تولید پماد سوختگی کاملا ایرانی رو نشون داد که همش کار بر و بچه های خودمونه.

- امروز یه هموطن آذری دنبال گاز فندک میگشت که برای سیگار کشیدن فندکش رو گاز کنه.

- تازگی ها تو عذاب های اینجا نوآوری به وجود آوردن و روزانه نیمساعت برامون اخبار بیست و سی با مرآتی و نجف زاده ی اضافی پخش می کنن.

- آتیش اتاق چند تا از این جوون قرتی ها شعله اش خراب شده و آتیشش کم شده ، اینا هم هی از رو آتیش می پرن و شعر می خونن. آدم این جوونا رو می بینه دلش شاد میشه.

- این بغلی من قرص هاش رو اشتباهی خورده ، دو روزه هی داره اعتـراف می کنه.

- امروز اون نگهبانه اجازه داد که با اون لپ تاپه وبگردی کنیم. هر چی سایت زدم ، ریدایرکت شد رو سایت گــرداب. نامرد وایستاده اونجا هی بهمون می خنده.

توئیت هایی از بهشت:

- چند وقته سفارش دادم که اینترنتم  رو از 128 ترا بیت در ثانیه به 256 ترابیت در ثانیه ارتقاء بدن.

- اه ! این حوری برزیلیه چقدر سیریشه.

- همسایه ی سر کوچه به حوری همسایه ی ته کوچه تیکه انداخته. برای اینکه دعوای ناموسی پیش نیاد مسوولین بهشت به هر کدوم 5 تا حوری آخرین مدل و عمل کرده اهدا کردن.

- درصد الکل جوی شراب کوچه مون از حد مجاز بیشتر شده. تازگیا همش بهشتیهای محله مون بد مستی می کنن.

- امروز از بازار سیاه یه کارتن ذغال ناب جهنمی برای قلیونم خریدم.

- ظهر داشتم چند تا ماهی اوزون برون کباب می کردم حاج آقای همسایه بغلیم کلی ناراحت شد و داد و بیداد کرد. طفلکی قبل از حلال شدن ماهی اوزون برون مرده بود.

- امروز یه شکایت تنظیم کردم برای معمار ویلای شمال بهشتم. مرتیکه کلاه بردار به جای اینکه رو هر تخت ویلام هزار تا حوری بذاره ، یه ویلا ساخته با یه حوری که رو کولش هزار تا تخت گذاشته.

- امروز زن یکی از بهشتی ها هم مرده. عزا گرفته چون زنش هم بهشتی شده و قراره بیاد پیشش. از فردا دلم نمیاد با حوری هام از جلوش رد بشم و حسرتش رو ببینم.

- باز این حوری روسه با حوری ژاپنیه دعواش شده. الان می زنن هم رو می ترکونن. برم جداشون کنم.

- اینجا همه ی زن ها و حوری ها تعادل روحی روانی دارن. خیلی خوبه که هر روز حالتشون و روحیه شون عوض نمیشه.

- اون بهشتی که با زنش زندگی می کنه و حوری نداره ، پدرزن و مادر زنش هم مرده ان. خوشبختانه پدر زنش جهنمی شده اما مادر زنش بهشتی شده و قراره با اینا زندگی کنه. میخواد درخواست پذیرش بده واسه جهنم.

2

بازی دوم بازی کلمات بود که در وبلاگ مرحوم خانم شین بود و من یادم نیست چه جوری بوده. گویا ایشون از رو ندونم کاری زدن وبلاگ اولشون رو ترکوندن.

3

توسط بانو پرستو هم به بازی اخلاق های عجیب و غریب دعوت شده ام. در این بازی باید چند تا از اخلاق ها عجیب و غریبمون رو بگیم. اول هفت مورد رو نوشتم اما دیدم اگه یه نفر که منو نشناسه بیاد اینا رو بخونه ممکنه نتیجه بگیره که من رسما دیوونه ام. به خاطر همین سه تاش رو پاک کردم. فعلا چهار تاش رو افشا می کنم.

1- این اخلاق رو به چند مثال مشابه میگم خودتون روحیه ی موجب این اتفاق رو تعمیم بدید به بقیه ی اعمال ، البته اگه تونستید توجیهش کنید و درکش کنید. یه درس هست که دو بار افتادم اما برای بار سوم هم باز تصمیم دارم با همون استاد بگیرم. درس معارف 1 یه استادی داشتم که چون سر کلاس تو بحثها کم میاورد و ضایع میشد منو انداخت و تو نمره ی دو تا درس عمومی دیگه ام هم دست برد ، معارف یک رو ترم بعد با یه استاد دیگه پاس کردم حالا میخوام معارف 2 رو دوباره با همون استاد اولیه بردارم.

2- وقتی به نتیجه برسم که یک کار درسته ، حتی اگه از نظر بقیه احمقانه بیاد یا اینکه کس دیگه ای مثل من فکر نکنه باز هم اون کار رو انجام میدم و به فکر بقیه اهمیتی نمی دم.

3- استعداد درخشانی در نابود کردن استعدادهام دارم. البته خود این استعداد هیچ وقت انگار نابود نمیشه.

4- بعیده که به دوست دخترم روز تولدش یا روز ولنتاین هدیه بدم. معمولا حتی اگه پول هم داشته باشم عادت به کادو خریدن مناسبتی ندارم. دوست دارم که هر وقت هوس کنم بی دلیل هدیه بدم.

4

یک گیله مرد هم منو به بازی ای به مناسبت روز وبلاگ دعوت کرده. در این بازی باید بگیم که چرا وبلاگ می نویسیم. توضیحش خیلی طولانیه و شاید حداقل دو سه مطلب طولانی برای شرحش نیاز باشه. من فقط یکی از بسیار دلایلم رو مختصر می نویسم.

“تخلیه کردن فکرها. وبلاگ میتونه محل تخلیه ی فکر ها باشه. نه تنها افکاری که آدم رو آزار میدن یا به قول معروف هدایت افکاری که مثل خوره روح آدم رو می خورن بلکه حتی افکاری که آدم ازشون لذت می بره. مثلا آدم امروز به یه مساله ای فکر می کنه و به نتیجه ای می رسه و اون نتیجه رو در ذهنش نگه میداره. فردا و پس فردا و روزهای بعد هم این اتفاق میوفته. این افکار در ذهن آدم غوطه ور می مونن و از اونجایی که آدم اون افکار و نتایج فکر هاش رو دوست داره و نمیخواد فراموششون کنه هی اونها رو مرور میکنه و وقتی تراکم این افکار و ایده ها و … در ذهن آدم زیاد بشه باعث میشه که آدم ذهنش مشغول بشه و دست و پای ذهنش برای کنکاش بسته بشه. وبلاگ جاییه که آدم میتونه فکر هاش رو اونجا بذاره. وبلاگ میتونه نقش یه انباری برای افکار رو داشته باشه. حدود 4-5 سالی هست که وبلاگ می نویسم. در این مدت در دو نوبت چند وقتی وبالگ نداشتم ، این مشغولیت ذهنی رو در اون موقع به خوبی لمس کردم و به اهمیت وجود محلی مثل وبلاگ که بتونه افکار آدم رو از رو دوش ذهنش برداره پی بردم. هر چند این افکار برای بقیه هم جذاب و مهم نباشند.”

پس نوشت 1: دوستانی که نیاز به یک زنگ تفریح به هر دلیلی در وبلاگشان دارند می توانند از این بازی ها کنند که موجب انبساط خاطر می شوند.

پس نوشت 2: بازداشت بهشتی و الویری ( افرادی که در زمینه ی پرونده ی کشته شدگان مستندات جمع آوری می کردند ) و پلمپ دفتر مهدی کروبی و جمع آوری اسناد و مدارک دفتر او ( فردی که در زمینه ی تجاوز به بازداشت شدگان مستندات جمع آوری می کرد ) تلاشی دیگر برای پاک کردن صورت مساله و سرپوش گذاشتن بر روی تاریکی هاست.

پس نوشت 3: این چند وقت معمولا مطالب وبلاگم رو با عجله تایپ و پابلیش می کنم ، به همین خاطر بازخوانی  و ویرایش نشده و احتمالا پر از غلط های املایی و نگارشی هستند.

گویا روشنفکری به صورت قالبی درآمده که سعی می کنیم با گرفتن ژست های منسوب به آن خود را خفن تر نشان دهیم و با زدن برچسب نوین و با کلاس روشنفکری حس بهتری نسبت به خودمان پیدا کنیم. در تعریف رایج روشنفکری گفته شده که روشنفکری یعنی عدم تعصب به هیچ چیز. اگر روشنفکری به معنای تعصب به بی تعصبی نسبت به تعصب های رایج باشد ، هیچ وقت دوست ندارم در مسیر روشنفکر شدن حرکت کنم.

روشنفکری همان آزاداندیشی نیست چرا که نمی توان روشنفکری را انتخابی آزادانه بین اندیشه ها و اصول دانست بلکه خود یک اصل ، باور و اعتقاد است که تعصب روی آن (روشنفکری) نه تنها می تواند یک گرفتاری ذهنی باشد بلکه به خودی خود می تواند به اندازه ی بسیاری از آئین ها که تعصب گاها ریشه ی آن هاست هم مخرب تر باشد.

قالبی که برای تعریف اندیشه ی آزادگان و بسیاری روشنفکران که بعضا حتی ناآگاهانه در قالب روشنفکری حرکت می کنند یا مشغول روشنفکرنمایی هستند می تواند مناسب تر باشد همان قالب یا بهتر بگویم اصطلاح آزاد اندیشی است که البته در عین حال که تعصب به بی تعصبی در آن جایی ندارد ، به نوعی خود را حتی قالبی برای اندیشه نمی داند و تنها یک اصطلاح می داند که با رد محدودیت های اندیشه و باورها در عین حال اجازه ی قدم گذاشتن و تلفیق و برداشت از هر باور غربی ، شرقی ، من درآوردی شخصی یا حتی از باور های متعصب بدنام را هم به انسان می دهد.

10 پس نوشت در ادامه ی مطلب

پس نوشت 1: دشواری مهم آزاد اندیشی این است که هیچ وقت نمی توان تنبلی کرد و زحمت فکر کردن و نتیجه گرفتن را بر عهده ی دیگران ، نویسندگان و حتی فیلسوفان و اندیشمندان انداخت. این دشواری البته بسته به برخی فاکتور ها می تواند مصیبتی تلخ و یا سورپرایزی شیرین باشد.

پس نوشت 2: راهپیمایی روز قدس با لباس سبز را اطلاع رسانی کنیم. اطلاع رسانی در محیط بیرون از اینترنت نقش مهمی داره. اس ام اس هم به درد می خوره.

پس نوشت 3: از این که زندگی تان پایان می یابد نترسید. از آن بترسید که زندگی را هیچ گاه آغاز نکنید. “جان ماکسول”

پس نوشت 4: دوری از سیاست ، نا امیدی و بی تفاوتی یکی از سمومی است که با تزریق شدن آن به هر جامعه ای بستر را برای سوار شدن خودکامگان فراهم می کند.

پس نوشت 5: هنوز بر این اعتقاد هستم که در ذات زنانه نوعی عدم تعادل روحی روانی وجود داره که در غالب زنان و دختران نمود عینی پیدا می کنه و گاها باعث بهت میشه.

پس نوشت 6: هر چند این روزها روزنامه های اندیشه نو و آرمان و سایت کلمه هم شروع به کار کرده اند اما اون راننده ی تاکسی یا بقالی که نه روزنامه میخونه و نه بلده با کامپیوتر کار کنه شاید تنها راه اطلاع از اوضاع ما باشیم که با اون ها ارتباط داریم و می تونیم در عرض چند دقیقه باهاشون حرف بزنیم و حداقل اخبار مهم جدید رو بهشون اطلاع بدیم. مثلا فکر نکنم گفتن جمله ای مثل “راستی روز قدس هم مردم میخوان برن راهپیمایی” زیاد انرژی بگیره یا حتی خطرناک باشه.

پس نوشت 7: آلبوم جدید استاد شجریان رو هم از دست ندید. +

پس نوشت 8: با اعلام رسمی مسوولین کمیته امداد به چگونگی هزینه کردن منابع مالی کمیته ی امداد در سایر کشور ها بهتر می بینم که اگه میخوام پول رو صرف امور خیر کنم (حتی اندک) به این جور موسسات خیریه کمک کنم. +

پس نوشت 9: هر کس و یا هر دانشنامه ای ممکنه تعریف متفاوتی از روشنفکر و روشنفکری ارائه بده. تمام بحث من بر سر تعریفی از روشنفکری است که در ابتدای نوشته بهش اشاره کردم.

پس نوشت 10: اگه عکس این مطلب آزارتون میده یا حس خیلی بدی بهتون میده لطفا بگید تا عوضش کنم. البته اگه همون اول که این صفحه رو باز کرده اید با دیدن اون عکس پر از انرژی منفی این صفحه رو نبسته باشید و الان این پس نوشت رو بخونید.

چهار سوال رو به عنوان استفتاء به دفتر آیت الله بیات زنجانی و دفتر آیت الله صانعی فرستادم. در ایمیلی که از دفتر آیت الله صانعی بهم رسید نوشته بود که پاسخ استفتائاتم قبلا در بخش استفتائات سایت ایشان وجود داره ، اما آیت الله بیات زنجانی موردی به هر چهار استفتاء من جواب دادند که سوال ها و جواب ها رو عینا در زیر می خونید و فایل پی دی اف دریافتی رو هم در پس نوشت 7 میتونید دانلود کنید.

1- آیا ضرب و شتم کسانی که این روزها در اعتراض به شرایط سیاسی به خیابان های تهران می آیند به وسیله ی باتوم و چوب و شلیک گلوله های پلاستیکی به سمت آنان و پاشیدن گاز فلفل و انداختن گاز اشک آور در میان آن ها چه حکمی دارد؟ در صورتی که به فرمان مافوق خود این کار را بکنیم و در صورت سرپیچی از کار اخراج می شویم چه؟

جواب: اعمال موارد مذکور در سئوال در مورد مردم ، ممنوع و حرام است حتی اگر با دستور مافوق باشد.

2- دیدن اعترافات و دادگاه هایی که این روزها برای متهمین به انقلاب مخملی از تلویزیون پخش می شوند چه حکمی دارد؟ گسترش دادن و انتشار خبر اعتراف آن ها در سطح جامعه چه حکمی دارد؟

جواب: با توجه به این موضوع که این دادگاهها به لحاظ حقوقی و قانونی فاقد ارزش لازم بوده و جرائم مطرح شده ، با هیچ یک از موارد مطرح در قانون و شرع تطابق ندارد و اگر اعترافی هم صورت گرفته ، به علت اینکه در درون زندان و تحت شرایط خاص بوده ، فاقد اعتبار است و از طرفی متهمین نیز از پیروان ادیان توحیدی و مسلمانان شیعه هستند و حفظ حرمت همه آنها لازم و هتک حرمت تک تک آنها مانند هتک حرمت کعبه ، حرام است ، مشاهده و گسترش دادن این دادگاهها و یا اعترافات ، از مصادیق اشاعه فحشا و تسری هتک حرمت کسانی است که خدا حفظ آبروی آنها را فرض قرار داده است مگر کسی که با نگاه حقوقی و کارشناسانه ، با دید نقد آنها را مشاهده کند که در اینصورت بلامانع است.

3- مصداقا سوالم را عرض می کنم. استفاده از لقب “اکبر شاه” که این روزها زیاد شنیده می شود برای “آیت الله رفسنجانی” چه حکمی دارد؟

جواب: هتک حرمت انسان مومن ، گناه کبیره است و هیچ کسی حق ندارد دست به این اعمال بزند.

4- راهپیمایی در خیابان ها در اعتراض به نتایج انتخابات بدون هیچگونه آسیب رساندن به اموال عمومی و حتی در سکوت کامل چه حکمی دارد؟

جواب: طبق نص قانون اساسی ، حق مسلم مردم است.

12 پس نوشت در ادامه ی مطلب

پس نوشت 1: نکته ی جالبی که در استفتائات اینترنتی از مراجع وجود داره اینه که مثل حالت عادی که پای استفتاء معمولا دو مهر یا دو امضاء می گذارند ، وقتی جواب استفتاء رو بصورت اینترنتی ارسال می کنند ، فایل تصویر مهر رو دو بار به ایمیل الصاق یا attach می کنند.

پس نوشت 2: مراجعی مثل آیت الله موسوی اردبیلی ، آیت الله شبیری زنجانی ، آیت الله جوادی آملی ، آیت الله منتظری ، آیت الله صانعی و آیت الله امینی ( در مرجع بودن شخص آخر شک دارم ) هم مواضعی این چنینی و مثل آیت الله بیات زنجانی گرفته اند و در بیانیه ها ، سخنرانی ها و منبرهای خودشان اون ها رو اعلام کرده اند که با گشتی در اینترنت به سادگی میشه اون ها رو بررسی کرد.

پس نوشت 3: ائمه ی جمعه ی قم سه نفر بودند که اخیرا شده اند چهار نفر. یکی آیت الله جوادی آملی که این اواخر کمتر در نماز جمعه خطبه می گویند ، دیگری آیت الله استادی است که در اعتراض به شرایط سیاسی حاکم اعلام کرده تا ماه محرم روزه ی سکوت گرفته و منبر نمی رود ، سومی آیت الله امینی است که اخیرا در همه ی خطبه های نماز جمعه ی قم از حقوق مردم و معترضین دفاع کرده اند و البته چهارمی شخص ناشناسی هستند که این روزها به ائمه ی جمعه ی قم اضافه شده اند و البته خط مشی متفاوتی از سه امام جمعه ی قدیمی قم دارند.

پس نوشت 4: آیت الله بیات زنجانی اخیرا در بیانیه ای از مهدی کروبی دفاع کرده و شهامت وی را ستوده اند.

پس نوشت 5: بعد از ماجرای 22 خرداد از مراجع تقلید فقط آیت الله خامنه ای و احتمالا آیت الله نوری همدانی به عنوان ریاست جمهور به آقای احمدی نژاد تبریک گفته اند و باقی مراجع این کار را نکردند. البته تبریک آیت الله نوری همدانی در سایت ایشان هم نیست و از صدا و سیما هم گزارش نشد و فقط روزنامه های پیرو کیهان اون رو خبر دادند که البته ایشان تکذیب نکردند. همچنین در کنار خبر تبریک آیت الله نوری همدانی ، خبر تبریک آیت الله مکارم شیرازی رو هم گزارش کردند که متعاقبش دفتر آیت الله مکارم شیرازی خبر تبریک ایشون رو دروغ اعلام کرد و تکذیب کرد.

پس نوشت 6: در مناظرات انتخاباتی ، آقای احمدی نژاد به دوربین نگاه کرد و در مقابل چند ده میلیون ایرانی فیلم معروف به هاله ی نور رو ساختگی دونست. در پی اون دفتر آیت الله جوادی آملی اعلام کرد که هر کس در صحت اون فیلم شک داره میتونه با دفتر ایشون تماس بگیره و از صحت و واقعیت داشتن اون ماجرا و صحبت های درون فیلم مطمئن بشه.

پس نوشت 7: فایل pdf  استفتاء سوالات بالا (همون چهار سوال این مطلب ) که در جواب سوالاتم به ایمیلم ارسال شد رو می تونید از اینجا دانلود کنید.

پس نوشت 8: خواندن این مطلب کوتاه وبلاگچی حول موضوع راه سبز هم خالی از لطف نیست. +

پس نوشت 9: این وبلاگ صحبت تا حالا چند نفری از کامنتر هاش رو مجبور به ساخت وبلاگ کرده که البته بعضی هاشون به زور و کتک مجبور به این کار شدند که از همینجا ازشون حلالیت می طلبم. جوون بودیم دیگه. الانم یه کامنتر پای ثابت این وبلاگ خودش بدون هیچ اصرار و کتکی و این بار به میل باطنی خودش یه وبلاگ ساخته. وبلاگ ارمغان رو هم در لیست وبلاگ دوستانتون داشته باشید. +

پس نوشت 10: پرهام که خیلی وقت پیش وبلاگش رو تعطیل کرد و در وبلاگی گروهی با اسم قاووت شروع به نوشتن کرد حالا سرش به سنگ خورده و برگشته سر وبلاگ اولش و دوباره داره تو همون وبلاگ می نویسه. نوشته هاش خوشمزه ان. +

پس نوشت 11: اذعان ضرغامی به کاهش محسوس تعداد بینندگان و شنوندگان صدا و سیما بعد از انتخابات چیزی حدود چهل درصد و کمک فوق العاده ی مالی در حجم سنگین به صدا و سیما (+). قبلا نوشته بودم که بعد از انتخابات و تحریم محصولات تبلیغ شده در صدا و سیما از سوی مردم ، کمیته ی ویژه ی بحران در مورد کاهش مشتری تبلیغات در صدا و سیما شده بود. اینها تنها نمود های مبتدیانه ای از قدرت انتخاب توده ی مردم هستند.

پس نوشت 12: از این به بعد برای مرتب تر بودن وبلاگ پس نوشت ها رو در ادامه ی مطلب میذارم.

]]> http://sohbat.wordpress.com/2009/08/31/estefta/feed/ 85 سروش آیت الله بیات زنجانی http://sohbat.wordpress.com/2009/08/26/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1-%d8%b9%d9%82%d8%a7%db%8c%d8%af/ http://sohbat.wordpress.com/2009/08/26/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1-%d8%b9%d9%82%d8%a7%db%8c%d8%af/#comments Wed, 26 Aug 2009 12:30:09 +0000 سروش http://sohbat.wordpress.com/?p=915 ]]>

انتشار و توضیح افکار و ایده های شخصی به هر وسیله ای ، در واقع خطر توجه ، تفکر های دیگران نسبت به مسائل مطروحه و قانع شدن دیگران نسبت به درستی عقاید و افکار منتشر شده را برای صاحب و منتشر کننده ی آن افکار و ایده ها دارد و به عبارتی دیگر او را در ردیف افراید قرار می دهد که نیت تغییر دادن محیط اطرافشان را دارند.

خیلی ها از این امر اجتناب می کنند نه به خاطر آنکه مورد توجه قرار گرفتن افکار آدمی ، تغییر دادن جامعه و محیط به سمت های مثبت تر یا تاثیر گذاری بر دیگران را امری ناپسند می دانند بلکه به خاطر آنکه طبق قاعده ی اثر پروانه ای ، هر گونه تغییری که از مطرح کردن هر اندیشه ای در بخشی از جامعه ، هر چند این تغییر کوچک و تقریبا نامحسوس باشد ، به تغییرات اساسی تری در جامعه منجر می شود که ممکن است مورد پسند صاحب آن اندیشه نباشد. فکر می کنم صاحب اندیشه ای که از ترس تاثیرات بزرگتر که تحت کنترل او نیستند و طبق قاعده ی اثر پروانه ای به وجود می آیند ، دست روی دست می گذارد و فکرش را منتشر نمی کند ، به خاطر خودخواهیش جنایتی بزرگ در حق انسانهایی مرتکب شده است که ممکن بود از امواج بعدی و بزرگتر انتشار آن اندیشه تاثیر بگیرند.

4 پس نوشت در ادامه ی مطلب

پس نوشت 1: با یک جستجوی ساده می توانید در مورد اثر پروانه ای یا butterfly effect بخوانید یا برای درک یک برداشت از این قاعده از دی وی دی فروش سر چهارراه فیلمی با همین عنوان به قیمت 1000 تومان با زیرنویس و سانسور نشده بخرید.

پس نوشت 2: نحوه ی عمل کاندیداهای انتخابات افغانستان بسیار تاثیر گرفته از خط حرکتی کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری ایران بود. افغانستان بعد از این انتخابات در صورت انتخاب حامد کرزای یک قدم بلند به سوی پیشرفت و حکومت آزاد برخواهد داشت و در صورت انتخاب عبدالله عبدالله ، یک قدم بلندتر. هنوز نتایج اعلام نشده اما احتمالا حامد کرزای رئیس جمهوری خواهد ماند. افغانستان پتانسیل آن را دارند که در سال های آتی پیشرفت های بسیاری در زمینه ی نحوه ی حکومت و قانونگذاری و قانونمداری داشته باشند. دیدن اوضاع افغانستان و سپس فکر کردن به اوضاع ایران بسیار غم انگیز است.

پس نوشت 3: حواسمان باشد در صحبت هایمان ناخودآگاه از عبارت “رئیس جمهور” در مورد آقای احمدی نژاد استفاده نکنیم. نهایت وجدانی و بی توجهی است در حالیکه بسیاری از جوانان کشته شده یا در زندان هستند ما بی تفاوت باشیم و در صحبت هایمان به جای عباراتی مثل “رئیس دولت کودتا” یا “رئیس جمهور منتصب” از عبارت “رئیس جمهور” برای وی استفاده کنیم.

پس نوشت 4: خواندن مطلب قبلی احتیاج به پسورد دارد. جنس محتوای آن مطلب از تیتر آن تا حدودی مشخص است. دوستانی که تمایل دارند این مطلب تقریبا طولانی را بخوانند در کامنت های این مطلب اطلاع دهند تا احتمالا بعد از چند روز پسورد را به ایمیلشان ارسال کنم.

هر رابطه ای فراز و نشیب های خودش رو داره و وقتی که تموم میشه آدم به خودش میگه که خب این رابطه هم یه تجربه هایی حاصل داشت که برای آدم میمونه و یه شناختی از جنس ضعیف ( به اصطلاح مردسالارانه اش ) رو به آدم داد. چند بار که این اتفاق بیوفته آدم فکر می کنه که خب حالا تجربه هام در رابطه با این جنس زیاد شده و میتونم بشناسمشون. اما باز هم به جاهایی میرسه که هنگ می کنه و نمی دونه که با طرفش چیکار کنه. این چرخه ی پایان یک رابطه ، احساس شناخت زنان و با تجربه بودن ، هنگ کردن در رابطه ی بعدی به کرات تکرار میشه تا یه جایی که آدم راضی بشه به همونی که داره و دیگه بی خیال شناخت زن و تجربه و از این چیزا بشه و با خودش بگه همینه که هست.

آخه اصولا زن (منظورم کلیه و صرفا منظورم همسر نیست) یه چیزیه که بدون وجودش انگار آدم یه چیزی تو زندگیش کم داره و با وجودش هم کلی دردسر و درگیری های ذهنی میاد تو زندگی آدم , هر چند که خود این درگیری های ذهنی هم گاها شیرین هستند اما یه وقتایی باعث میشه مغز آدم داغ کنه. در این زمینه  ” بی تفاوتی ” بهترین نسخه ی موجوده که در وهله هایی که مرد به اون مرحله ی هنگ شدگی و داغ شدگی مغز بر اثر اعمال غیر منطقی , عجیب و محیر العقول زن میرسه به جای اینکه سعی در توجیه منطقی یا پیدا کردن علت یا پیدا کردن چاره کنه ، ” بی تفاوتی ” پیش کنه و اجازه بده که زمان بگذره.

این مشکلات زنان اغلب به مانند ” عدم تعادل رفتاری ” میمونه که امروز یه احساسی داره و فردا نسبت به آدم یه حس متفاوت. به نظر میاد که اصلا ذات زنان همین عدم ثبات احساسی و فکری و رفتاریه که شاید از فیزیولوژی اونها هم ناشی بشه. و احتمالا همین عدم ثبات روحی زنان هست که باعث شده خیلی از بزرگان تاریخ نصیحت کنند که هیچ وقت به زنان اعتماد نکنید. سروش کبیر همیشه گفته :” زن توده ی افیون ها و افیون توده هاست. از وابستگی به زنان به شدت حذر کنید.” جمله ای که خودش هم خیلی باید تلاش کنه تا حالیش بشه و بتونه عملیش کنه. سخته.

6 پس نوشت در ادامه ی مطلب

پس نوشت 1: فردا من هم مثل بقیه میرم به سمت دفتر اعتماد ملی برای اعلام حمایت از شیخ مهدی. نه قراره موتور یا سطل آشغال آتیش بزنم ، نه قصد براندازی نرم و سخت دارم ، نه با سنگ و چوب کسی رو می زنم حتی اگه اون منو بزنه و نه کسی من رو گول زده یا جو زده کرده و هر کاری که می کنم بر طبق عقل خودمه هر چند که کامل نیست.

پس نوشت 2: خواهیم دید که موسوی و کروبی فقط زمانی ممکن است دستگیر شوند که مردم به خانه هایشان رفته باشند. نمی خوام روزی برسه که پشیمون بشم از اینکه تنبلی کرده و در خانه مونده ام و شبش از وجدان درد یا پشیمونی نتونم راحت بخوابم.

پس نوشت 3: دفتر کروبی تجمع امروز را ملغی اعلام کرد. +

پس نوشت 4: پاسخ کروبی به توهین های ائمه ی جمعه ، تشریح جزئیات ماجرای ترانه موسوی و گفته هایی در مورد برخی ائمه ی جمعه. یک روز در بحث های انتخاباتی یک آدم عادی که حامی کروبی بود بهم گفت من فقط بهش رای می دم چون کروبی مرده. یه مرد شجاعه. حرفش برام عوامانه و غیر قابل فهم بود. امروز کروبی رو ستایش می کنم. +

پس نوشت 5: سعيد شيركوند معاون وزير اقتصاد دولت اصلاحات، روز گذشته از زندان آزاد شد. به گزارش ابلنا عضو شوراي مركزي جبهه مشاركت كه در روزهاي پس از انتخابات دستگير شده بود روز گذشته با قرار وثيقه 200 ميليوني آزاد شد. دکتر شیرکوند مرد شریف و محترمی بود و هست و از آزادیش خوشحالم.

پس نوشت 6: امروز ، دوشنبه ، روزنامه ی اعتماد ملی اجازه ی چاپ پیدا نکرد. گویا نماینده ی دادستانی در چاپخانه اجازه ی چاپ نداده اما هنوز رسما توقیف نشده است.